galiza_subversiva

Pacto social

2011-01-31T15:38:00.004Z

Así que o "pacto social" era isto...

Dignidade

2011-01-28T11:56:00.004Z

Unha vez máis a clase traballadora galega deu exemplo de dignidade e conciencia. O boicot dos medios de comunicación e o acoso policial non foi quen de ensombrecer o éxito da xornada de Folga Xeral convocada en solitario pola CIG.

Ao tempo que CCOO e UGT vendían as nosas pensións máis de 80.000 persoas berraban na rúa consignas contra os recortes dos nosos dereitos.

Hoxe os medios de comunicación (intoxicación) do pensamento único intentan enganar a opinión pública mentindo sobre o seguimento da xornada de folga. Que o PSOE, CCOO e UGT convoquen unha folga a favor da súa reforma de merda e xa veremos canta xente vai.

Datos sobre o seguimento da Folga Xeral

27 de xaneiro FOLGA XERAL

2011-01-26T10:24:00.003Z

Non perdamos a nosa dignidade

A gran mentira da reforma das pensións

2011-01-15T11:30:00.004Z

Ás portas da Folga Xeral convocada pola central sindical nacionalista e de clase CIG para o vindeiro 27 de xaneiro, faise imprescindíbel tamén o combate sindical no eido da batalla das ideas. Está realmente en perigo o sistema público de pensións? Cal é a súa orixe? É necesaria a súa reforma? Que intereses se agochan tras dos ataques ás pensións públicas? A que responde a reforma antisocial que promove o PSOE? Que resposta debe dar a clase traballadora fronte estas políticas?

Coa pretensión de dar resposta a estas cuestións e de desmontar as numerosas falsidades que se están a difundir reiteradamente a través dos medios de comunicación do sistema, servindo de altofalantes das posicións do capital a respecto do sistema público de pensións, veño de participar na realización deste breve vídeo editado por FESGA.

Neste traballo botamos abaixo de xeito pedagóxico os principais “argumentos” esgrimidos por quen promove a precarización dos sistemas públicos de pensións, deixando en evidencia a sumisión ideolóxica –e tamén económica- dos presuntos expertos independentes cos que públicamente se avalan estas propostas antisociais, e deitando cuestións de relevo a respecto da orixe pero sobre todo do futuro das pensións públicas.

Cal é a inocentada?

2010-12-28T11:40:00.009Z

A costume marca esta data, 28 de nadal, como día de burlas e bromas. Dando un repaso polas novas da non son quen de identificar a inocentada, ou serán todas?

Tiradas do Xornal:

> Oubiña "axudei a financiar a Fraga con cartos do contrabando"

> Tele 5 convertirá CNN+ na canle 24h do Gran Hermano

> A luz, o gas e o tren subirán en xaneiro máis que o IPC

> A Igrexa pensa que hai menos malos tratos nos matrimonios canonicamente constituidos

Tiradas de El Pais:

> O FBI teme a Barbie

> A Asociación de Futbolistas pide á Audiencia Nacional que suspenda os partidos do 2 de xaneiro

Non sei se tomar todas a broma...

Vergoñento!!

2010-12-09T09:39:00.006Z

Una vez máis o goberno do PSOE ataca á clase traballadora ao tempo que regala millóns de euros á patronal. O 27 de novembro Zapatero reuniuse cos 37 empresarios máis poderosos do Estado español, uns días despois o goberno anunciaba unha serie de medidas que benefician aos especuladores, aos culpábeis da crise a costa de empobrecer á clase traballadora.

É vergoñento que o goberno do PSOE sexa o títere dos intereses da oligarquía económica e aplique sen rechistar as reformas que benefician aos multimillonarios. Os empresarios que marcaron a axenda política do goberno son os culpábeis da crise. Son bombeiros pirómanos que empobrecen a clase traballadora para garantir os seus beneficios inmorais.

>>Medidas de ZP que enriquecen aos multimillonarios: redución do imposto de sociedades, máis subvencións para as empresas, privatizacións de empresas públicas rentábeis...

>>Medidas de ZP que empobrecen á clase traballadora: supresión da axuda de 426 € para as persoas desempregadas que non cobran prestación. Será que teñen a culpa da crise?

Sahara!

2010-11-15T08:48:00.008Z

Resulta vergoñenta (que non sorprendente) a complicidade do Estado español no exterminio do pobo saharauí por parte do Estado terrorista marroquí. As declaracións do PSOE e dos seus estómagos agradecidos (tamén chamados tertulianos) igualando ás vítimas cos verdugos son profundamente vomitivas. Unicamente desde o cinismo máis cruel pode afirmarse que a solución pasa polo diálogo das partes ou porque ambas partes cedan nas súas posturas. De que estamos falando? Que partes?

O goberno español relega os dereitos humáns a un segundo plano e preocúpase de que os seus intereses económicos non queden salpicados de sangue. Así, durante os últimos tres anos o Estado español vendeu armas por valor de 340 millóns de euros ao Estado marroquí e donou seis torpedos por un euro (todo pola pasta).

O que non saben estes hipócritas é que o dereito a existir dun pobo non pode ser exterminado (véase Palestina)

Unha crise desigual

2010-11-08T10:38:00.005Z

Parece que a clase alta da sociedade non entende de crises e continúa derrochando a súa pomposa riqueza. Así, as marcas de luxo veñen de acadar beneficios récord en plena crise. Gañan tanto que teñen que tomar medidas extraordinarias como pechar antes as tendas ou subir os prezos dos seus exclusivos produtos (como é o caso de Louis Vuitton).

Un bolso de Chanel, un Ferrari, un diamante, unha mansión en Mónaco… a orxía da inmoralidade non ten freo. Ao tempo que miles de persoas perden o seu emprego as aves de rapiña do capital recollen os seu beneficios e gastan como nunca.

O persoal executivo de Wall Street tampouco sufre as penurias económicas da crise e as súas remuneracións en 2010 constitúen un novo récord, 144.000 millóns de dólares!

A clase alta do Estado español non quere perden o tren dos multimillonarios. O último estudo de Forbes indica que este selecto grupo aumentou notabelmente o seu patrimonio durante o presente ano. Crise, que crise? Isak Andic, propietario de Mango aumentou a súa fortuna nun 108% e Emilio Botín un 54%.

Este mundo demente permite que Inditex acumulara de febreiro a xullo 628 millóns de euros de beneficio, un 68% máis que no ano anterior, mentres que as súas traballadoras e traballadores teñen que sobrevivir con menos de 900 € ao mes.

Os estados, títeres ao ditado dos intereses do gran capital, eliminan dereitos conquistados pola clase traballadora en beneficio de quen máis ten. Trátase de favorecer a concentración criminal da riqueza. Os ricos son cada vez máis ricos e os pobres somos cada vez máis pobres.

Marcelino Camacho

2010-10-29T10:25:00.008+01:00

Primeiro os dereitos conquístanse, despois deféndense e nalgunhas poucas ocasión hai que impoñelos

Marcelino Camacho

Naceu o 21 de xaneiro de 1918 nunha familia traballadora. Consumiu as súas enerxías loitando por un mundo mellor, contra un sistema inxusto onde a maioría da poboación (clase traballadora) é explotada por unha minoría (clase capitalista).

Defendeu como soldado a 2ª República. Lamentabelmente os bos e xenerosos perderon (perdemos) a batalla e os imbéciles e escuros iniciaron a súa longa noite de pedra. Catorce anos de cárcere, campos de concentración, traballos forzados e quince anos no exilio foi o prezo que a sen razón obrigou a pagar a un home coherente polo delito de existir, de pensar, de loitar polo xusto.

Foi elixido deputado polo PC nas primeiras eleccións lexislativas, 1977, tras 40 anos de ditadura, en 1981 abandona o seu escano por coherencia coa defensa dos intereses da clase traballadora e centra os seus esforzos nas Comisións Obreiras (das que foi fundador e primeiro Secretario Xeral).

A súa vida é un exemplo de militancia e coherencia. Sacrificou a súa liberdade e a súa acta de deputado para cambiar a orde criminal que impera neste mundo demente. Como moi ben dixeches “ni nos domaron, ni nos doblaron, ni nos van a domesticar”. A ti non Marcelino, a nós tampouco.

A traición do seu sindicato foi vomitiva (ver vídeo). Grazas Marcelino por non rendirte.

A Reforma Laboral será derogada?

2010-10-28T13:02:00.004+01:00

O actual Ministro de Traballo do Estado español, Valeriano Gómez, mostrou públicamente o seu rexeitamento á Reforma Laboral, participando na Folga Xeral do pasado 29 de setembro. Agora que pode, digo eu, procederá a derogar esa reforma que non quere. Ou estaremos ante un novo traidor? Claro que agora á traición chámase "realismo"

Unha canción moi actual

2010-10-19T11:01:00.009+01:00

A verdade non pode ser censurada. Hai trinta anos Javier Krahe empregou todo o seu talento en crear esta canción adicada ao entón presidente do goberno, Felipe Gónzalez. Supoño que a melodía non debeu ser do seu agrado porque Isidoro censurou este tema na TVE (iso da crítica é para os marxistas).

O certo é que, lamentablemente, o tema continúa vixente. Non son máis que os cans do seu amo.

A violencia da Folga Xeral

2010-10-08T10:03:00.002+01:00

"Que a sumisión económica do obreiro baixo os propietarios dos medios de produción, é dicir, das fontes de vida; é o fundamento da escravitude en todas as súas formas: a miseria social, a atrofia espiritual e a dependencia política"

Parágrafo do preámbulo dos Estatutos da 1ª Internacional

Basta pasar una noite de piquete para comprobar a violencia que envolve a unha xornada de Folga Xeral. Violencia no sentido literal do termo, é dicir, aplicar a forza contra persoas para vencer a súa resistencia e conseguir que obren contra o seu gusto. O que se cuestiona ese día non é o ficticio dereito a ser un esquirol, denominado polo pensamento único como “dereito ao traballo” (mágoa que non defendan con tanto ímpeto o dereito real ao traballo das persoas desempregadas). O que está en controversia é o exercicio do dereito fundamental á folga.

Realmente alguén cre que todas as traballadoras e traballadores poden libremente exercitar o seu dereito á folga? Eu observei a violencia que as empresas exercen contra o persoal con contratos máis precarios. Rostros sen sangue infectados pola peor das enfermidades, o medo. Un medo que non deixa vivir e consume lentamente. Non ocupan as portadas da prensa amarilla do pensamento único pero son as víctimas da violencia inherente a este sistema xenocida.

Unha violencia despiadada exercida por quen coñece a súa posición de dominio. Con máis crueldade que o abusón descerebrado do patio do colexio a patronal espreme até a extenuación aos seus “recursos humanos” para tragar o seu zume de explotación. A súa boca podre saborea o canibalismo.

Horas extras non pagadas, xornadas abusivas, contratos dun día, inexistencia de medidas de seguridade, salarios por debaixo do convenio, vacacións non disfrutadas, despedimento de mulleres embarazadas… Esta é a violencia que existe no mundo do traballo e que as empresas intensificaron na xornada de folga para infectar de medo aos seus traballadores e traballadoras.

Os defensores da lei por un día fortificaron as súas portas con policía para que os que “queiran” entren a traballar “porque teñen dereito”. Son os mesmos explotadores que incumpren a lei os 365 días do ano. Por que non chaman á policía cando obrigan a un temporal a asinar un finiquito en branco? Onde está o aparato represor do Estado cando as empresas vulneran diariamente os nosos dereitos?

O 29 de setembro morreu un traballador. A súa cabeza quedou aplastada entre o barco que soldaba e o muelle no que estaba amarrado. Non foi asasinado por ningún piquete. Foi asasinado polo empresario que incumpriu as medidas de seguridade establecidas na lei e que o obrigou a traballar máis de 15h seguidas. Onde están os titulares contra a violencia patronal? Onde quedou a defensa da lei? Supoño que a morte dun traballador non pode compararse coa foto de catro neumáticos ardendo, iso si que é violencia.

Debemos vacinarnos contra este mal do mesmo modo que o fixeron as traballadoras e traballadores do século IXX. Organizándonos e loitando para transformar o mundo. Temos que sumar esforzos para cambiar a actual correlación de forzas, é o único camiño. Como indica o noso himno de clase temos que salvarnos nos mesmos, o pobo traballador.

O 29 de setembro dimos un exemplo de conciencia e dignidade. A loita continúa.

Non podemos vivir con medo.

O que quere a reforma laboral III

2010-10-05T09:14:00.002+01:00

Rotundo éxito da Folga Xeral

2010-09-30T10:11:00.007+01:00

Os medios de desinformación non poden silenciar ás máis de 40.000 persoas que percorremos as rúas de Vigo coa CIG para mostrar o noso rexeitamento á contrareforma laboral do PSOE e reivindicar outro modelo económico e social. Resulta lamentábel o silencio e ocultación que os grandes medios de comunicación (de propaganda do pensamento único) mostran ante as manifestacións da CIG, sen dar datos de participación, e ante o rotundo éxito da Folga Xeral.

Como indicou onte Suso Seixo, secretario xeral da CIG, milleiros de persoas percorremos as rúas de Vigo "defendendo os nosos dereitos como clase e demostrándolle ao capital, ao PSOE e ao PP que non imos agochar a cabeza mentres recortan os nosos dereitos".

A nosa voz vaise a escoitar!

PD: a participación na Folga Xeral en Vigo foi do 90%

Zapatero o mentireiro

2010-09-28T10:36:00.006+01:00

Pinocchio ma dove vai? Esta é a frase que repetía unha e outra vez o solitario Gepeto mentres buscaba a súa creación mentireira. Non son os nenos de madeira os únicos que menten e se perden nas súas propias mentiras nin é Gepeto o único traizoado.

A un día (en realidade a unhas horas) da Folga Xeral conven tirar da hemeroteca para deixar en evidencia a quen está empeñado en roubar o programa do PP.

Zapatero, 25 de setembro de 2008 abaratar o despedimento non axudaría a superar a crise.

Zapatero, 18 de febreiro de 2009 non imos apoiar ningunha reforma do mercado do traballo que represente abaratar o despedimento ou debilitar os dereitos dos traballadores. O que queremos é fortalecer a protección social dos traballadores nunha situación de desemprego.

Zapatero, 25 de abril de 2009: non será posíbel co goberno que represento e coas nosas ideas acordar nin despedimento máis barato, nin o recorte da protección social e das políticas sociais.

Zapatero, 23 de xuño de 2009 o meu programa de goberno non contempla abaratar o despedimento nin facer reformas que limiten dereitos laborais.

Zapatero, 17 de xaneiro de 2010 abaratar o despedimento non é o camiño para crear emprego, unicamente provocaría máis desigualdades sociais e menos protección aos traballadores, sobre todo nun país onde aínda temos que avanzar en materia de protección social. O camiño é crecer economicamente, ser máis competitivos, innovar, formación, ensino: ese é o camiño.

Zapatero, 17 de febreiro de 2010 debemos dicir desde esta tribuna que abaratar o despedimento non vai servir para que non despidan á xente. temos que facilitar as cousas ás empresas para contratar sen que os traballadores perdan dereitos.

Pois que ben Sr. Zapatero! A súa reforma laboral xeraliza o despedimento obxectivo procedente que ten unha indemnización de 20 días por ano traballado cun tope máximo dunha anualidade. En resumo, que grazas a súa reforma agora todos os despedimentos serán obxectivos e ademais o Estado subvenciona a destrución de emprego e paga 8 días da indemnización e a empresa só paga 12. Como cambian as cousas! Ademais de abaratar o despedimento, subvenciónao!

Pinocchio ma dove vai?

Sarkozy e a tinta do calamar

2010-09-27T11:04:00.007+01:00

A primeira estratexia de manipulación do poder mediático descrita por Noam Chomsky é a estratexia da distracción. Consiste en desviar a atención do público dos problemas importantes e dos cambios decididos polas elites políticas e económicas, mediante a técnica do diluvio ou inundación de continuas distraccións e de informacións insignificantes. É dicir, distraer a atención sobre os problemas reais e centrala en problemas ficticios ou insignificantes.

Así, cando a sociedade francesa mantén un vivo debate en contra da ampliación da idade de xubilación (dos 60 aos 62 anos) o goberno de Sarkozy invéntase unha ameaza terrorista inminente para atemorizar a poboación e ter a escusa perfecta para militarizar París na véspera da quinta Folga Xeral contra a reforma das pensións. Non é casual que a nova da ameaza terrorista publicárase o 20 de setembro, xusto tres días antes da convocatoria de Folga Xeral (23 de setembro).

Afortunadamente o pobo francés non foi tan papanatas como Sarkozy pensaba e secundaron masivamente a Folga Xeral nun clima de alarmismo inxustificado.

Outra das estratexias de manipulación empregada polo goberno francés é a estratexia de criminalizar á vítima forzando situacións para obter unha imaxe de "violencia" que permita dicir "vedes, non son máis que vándalos" ou "a manifestación foi violenta por iso tedes que quedar na casiña sen protestar". Esta foi a estratexia empregada na Folga Xeral do 7 de setembro.

Basta con observar este vídeo no que o deputado do Partido Comunista Francés, Maxime Gremetz é vítima da brutalidade policial. A manifestación transcorre con total normalidade e cando a maioría da xente xa marchara a policía comeza a facer detencións arbitrarias para obter unha foto violenta que desprestixie as reivindicacións. Que fixen? preguntan indignadas as persoas detidas. Maxime Gremetz é acurralado e agredido, de pouco serviu que advertira da súa condición de deputado.

Cando o calamar está en perigo expulsa o seu chorro de tinta para confundir aos seus inimigos e escapar rápidamente. Polo visto hai moito calamar bípedo.

As miñas razóns para ir á Folga Xeral

2010-09-22T09:00:00.001+01:00

O 29 de setembro eu asistirei á Folga Xeral, por moito que o pensamento único intente convencerme do contrario. A oito días do 29 estas son as miñas oito razóns:

a) Porque non estou disposta a aceptar a falacia de que as mesmas receitas que causaron a situación de crise actual serán as que nos saquen dela. Se queren apagar o lume con gasolina non será co meu silencio nin pasividade.

b) Porque é intolerábel usar recursos públicos para subvencionar o despedimento nun Estado onde máis de 9 millóns de persoas viven en situación de pobreza. Unicamente desde a máis absoluta falta de intelixencia pódese afirmar que facilitar o despedimento crea emprego, que lle pregunten ás máis de 4 millóns de persoas que non atopan traballo. Négome a ser imbécil.

c) Porque as folgas si que son útiles, a Folga Xeral do ano 2002 tombou o 80% do “decretazo” de Aznar, a folga das traballadoras e traballadores do Metro de Madrid evitou que se lles aplicase a redución do 5% no seu salario.

d) Porque teño un amigo de 22 meses e cando o miro sei que non podo renderme por el ante o maior roubo da historia. Eu vou pelexar para deixarlle máis do que eu teño.

e) Porque o meu pai e a miña nai arriscaron todo por loitar por un mundo mellor. Cando pensar estaba prohibido eles foron quen de organizarse, arriscando a súa integridade física, para conseguir uns dereitos que melloraron as súas vidas e tamén a miña. Que arrisca a miña xeración? Un traballo de merda? Os nosos proxenitores arriscaron a vida e nós imos quedar na casa para protexer un traballo de merda? Eu estarei na rúa defendendo o que eles conseguiron.

f) Porque se o mundo se converte nun lugar peor onde as traballadoras e traballadores estamos cada vez máis indefensas ante os empresarios sen escrúpulos non será coa miña complicidade.

g) Porque a crise, aínda que o goberno non o entenda, non é culpa dos sindicatos, nin do prezo do despedimento libre, nin das persoas que están no desemprego, nin das pensións, nin dos contratos indefinidos… A crise é culpa do sistema capitalista e da súa carreira xenocida do máximo beneficio. Non podemos pagar as consecuencias quen non temos culpa das causas.

h) Porque a única reforma laboral necesaria é a que prohiba o traballo precario e a que condene ás empresas por incumprir a lei. Cal é o salario real dunha persoa que traballa na hostalería, cantas horas traballa ao día unha persoa na construción, canta xente morre no seu posto de traballo, cantas persoas asinan o seu finiquito en branco? Diso é do que hai que falar.

O que quere a reforma laboral II

2010-09-21T17:26:00.003+01:00

José Antonio Labordeta

2010-09-20T08:56:00.002+01:00

Ata sempre compañeiro

Como ben indicou na súa intervención máis coñecida no parlamento do Estado español dirixíndose a uns diputados do PP "ustedes están habituados a hablar siempre porque han controlado el poder ustedes toda la vida y ahora les fastidia que vengamos aquí las gentes que hemos estado torturados y torturados por la dictadura a poder hablar. Eso es lo que les jode a ustedes, coño! y es verdad, joder! A la mierda!"

Parar o traballo para que avance o mundo

2010-09-17T09:00:00.003+01:00

Durante a primeira fase de acumulación capitalista as condicións de vida e de traballo eran insoportábeis; xornadas interminábeis, traballo infantil, salarios miserentos, inexistencia de medidas de seguridade, traballo das persoas enfermas, das mulleres embarazadas… Os traballadores e traballadoras eran auténticos escravos que traballaban por pouco máis que un prato de comida e moi rara vez vivían alén dos 40 anos.

As primeiras limitacións a esta sobreexplotación non foron concesións voluntarias dos propietarios das empresas, nin concesións graciosas dos diferentes gobernos; senón que foron establecidas baixo a presión das organizacións obreiras da época.

A primeira loita das traballadoras e traballadores librouse entorno a regulación da xornada laboral. O seu resultado foi a Lei de Fábrica inglesa de 1833 que regulou os horarios básicos do traballo para as persoas menores de idade, nun primeiro momento para o sector téxtil e despois para todos os sectores:

· Traballadoras e traballadores entre 13 e 18 anos: 12 horas diarias.

· De 9 a 12 anos: 8 horas diarias.

· Prohibición do traballo para as nenas e nenos menores de 9 anos.

A presión das empresas fixo que o Parlamento inglés modificase esa regulación inicial quedando da seguinte forma:

· Xornada diaria para toda a clase traballadora: 12 horas.

· Prohibición do traballo para as nenas e nenos menores de 8 anos.

A organización e loita das traballadoras e traballadores forzou a aprobación, o 8 de xuño de 1847, dunha lei que limitaba o horario laboral das mulleres e das persoas menores de idade a 11 horas diarias e a 10 horas desde o 1 de maio de 1948, en 1850 esténdese esta limitación a todas as traballadoras e traballadores. O que corenta anos antes era unha utopía transformábase en realidade.

Marx caracterizou esta loita pola regulación da xornada no primeiro tomo de O Capital como “o produto dunha longa guerra civil máis ou menos aberta entre a clase capitalista e a clase obreira” onde “os obreiros forzaron unha lei estatal que lles impide venderse a si mesmos e as súas familias á morte e a escravitude mediante un contrato voluntario”.

As clases dominantes calificaron estas reivindicacións como “un crime ateo contra a virtude cristián do traballo”. Ao parecer, loitar pola redución das abusivas xornadas laborais significaba “traballar para os eternos enemigos de Deus e da humanidade”.

Hoxe quedan moi lonxe estas loitas e reivindicación. A clase traballadora foi quen de transformar as súas condicións de vida e de traballo durante dous séculos de organización e loita. Agora pretenden roubarnos os dereitos adquiridos grazas ao sacrificio das traballadoras e traballadores do pasado.

Din que defendemos privilexios igual que antes dicían que non podían tolerar que unha nena de once anos só traballara 10 horas diarias. Mais nos coñecemos a verdade, antes e agora, os privilexiados son eles; os e as que acumulan millóns de euros a costa do noso traballo.

Non á reforma laboral, o 29-S Folga Xeral.

Hai alternativa!

2010-09-16T15:52:00.003+01:00

Entrevista a Guillerme Vázquez, portavoz nacional do BNG

O que quere a contrareforma laboral I

2010-09-15T12:08:00.002+01:00

11-S non esquecemos a Allende

2010-09-11T10:40:00.005+01:00

Meses antes de ser asasinado Salvador Allende pronunciou este discurso ante a ONU. A súa vixencia é indiscutíbel.

Outro maxistral discurso nunha universidade mexicana:

A desregulación do mundo do traballo

2010-09-10T11:42:00.004+01:00

"Desde a aprobación en 1980 do Estatuto dos Traballadores moitas foron as contrareformas que modificaron a súa redación orixinal para favorecer a posición de dominio da clase empresarial e debilitar a organización e dereitos da clase traballadora" Así comezaba o meu artigo a ofensiva do Capital. Que dereitos e garantías perdimos durantes estes 30 anos de reformas laborais? Este magnífico traballo da CIG recolle cada un destes aspectos.

Evolución das reformas laborais no Estado español

View more webinars from Confederación Intersindical Galega.

As reformas dos anos 1984, 1985, 1992, 1994 e 2006 son obra e graza do PSOE; a de 1997, 2001 e 2002 son mérito do PP.

A voz do seu amo

2010-09-09T17:57:00.008+01:00

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Queda claro quen manda no Estado español?
,

Hai que ter cara!

2010-09-09T09:05:00.005+01:00

O ano 2010 comezaba cunha desas noticias que cabrean, un empresario de Menorca deixaba toda a súa riqueza aos príncipes de Asturias e aos netos e netas do Rei. En total 9'8 millóns de euros para repartir entre estes parásitos. Supoño que o empresario considerou que xente de tan alta alcurnia non podía vivir cos ridículos 8'89 millóns de euros que o Estado regalou á Casa Real este ano. É o que ten ser familia numerosa, nunca hai cartos suficientes.

O empresario sinalou no seu testamento unha condición, a metade da herdanza debía destinarse á creación dunha fundación benéfica para fins de interese xeral e social. Dito e feito. A entidade sen ánimo de lucro creada polos Príncipes chámase Hesperia e unha das súas finalidades é "o estudo e o apoio á Monarquía tanto en España como no extranxeiro" (podedes comprobalo no BOE). Hai que ter cara, moita cara, para considerarte a ti mesmo como un fin de interese xeral.

Despois de un seudodilema moral representado pola Casa Real sobre si aceptaban ou non estes cartos para mostrarnos a súa bondade, agora crean unha sociedade benéfica en favor deles mesmos. Un bochornoso espectáculo que demostra unha vez máis as cualidades desta xente.

A explotación das grandes transnacionais

2010-09-07T09:31:00.005+01:00

Hai tempo que as grandes marcas convertiron ao continente asiático no seu particular taller de produción. Ao tempo que venden glamoure e distinción en occidente exercen a súa sobreexplotación contra unha poboación que traballa nunhas condicións de semiescravitude (ou escravitude enteira)

Canto pagan estas empresas "modélicas" ás traballadoras e traballadores que producen as súas mercadorías? Estes son os salarios mínimos nalgúns deses lugares:

China: 228 €
Pakistán: 88 €
India: 80'50 €
Vietnam: 70 €
Srilanka: 70 €
Bangladesh: 19 €

Fonte: Partido Comunista de Bangladesh

A xente guapa e postmoderna

2010-09-01T17:04:00.006+01:00

Non queren atopar a verdade nos feitos, e o único que desexan é impresionar coa súa verborrea presuntuosa para gañarse ao público. Son brillantes pero sen sustancia, fráxiles e inconsistentes. Considéranse infalíbeis, cren ser a primeira autoridade baixo o ceo e pavonéanse por todas partes como si foran "enviados imperiais"

Mao Tse-Tung

Vivimos na época da imaxe, da publicidade, do espectáculo. Hai tempo que o “fondo” perdeu o partido, foi goleado pola “forma”. Ela é a triunfadora e ninguén pregunta xa polo derrotado. Os conceptos son para os nostálxicos que perderon o tren da historia, a xente guapa e postmoderna rende culto á pose estética da palabra desligada do seu significado.

Antes os contidos conceptuais só podían ser derrubados pola contundencia de argumentos máis poderosos. Agora a xente guai os destrúe coa simple mención do novo Deus, a moda. Un pouco de maquillaxe é suficiente para vencer ao rigor científico. Ao igual que nas tertulias televisivas o importante é falar de todo sen saber de nada. A xente que está na onda non precisa de argumentos, iso é de xente anticuada.

Stalin salvou o capitalismo mundial, Mao é o culpábel de que China practique o capitalismo de estado, as clases socias non existen e a Terra é triangular. E a realidade? Puf, iso queda para o marxismo, para esa esquerda estática que non comprendeu que neste novo século a realidade non importa, o que importa é a imaxe, a pose, o peiteado.

Pobres marxistas, aínda conservan nas súas casas o seu anacrónico catecismo; “O manifesto comunista”. Tratan de analizar a realidade para comprender a lóxica que rexe o noso mundo. Son xente anticuada que nunca estarán na moda; non vestirán un traxe de Caramelo, non viaxarán en iate, non intentarán seducir aos mas media, non acudirán a galas benéficas.

Os progres actuais non queren saber nada desa esquerda que analiza a realidade cun método do século XIX. Non é necesario xustificar por que xa non é válido, se teñen que renovar o seu fondo de armario cada tempada como van pensar cuns parámetros do século XIX? Galileo, Newton, Marx… están pasados de moda. Os seus postulados non son válidos porque son doutro século.

No mundo xa non existen persoas obrigadas a vender a súa forza de traballo para subsistir (clase traballadora), nin persoas propietarias dos medios de produción que mercan ese traballo para enriquecerse (clase capitalista). Neste novo século só existen persoas libres que decidiron matarse a traballar porque non tiñan nada mellor que facer. Ademais son tan xenerosas que traballan unha parte da súa xornada gratis para que os seus xefes poidan mercar un descapotable, unha casa na praia e ir de vacacións a Miami.

Ninguén domina a ninguén, ninguén exerce violencia contra ninguén. Cando as traballadoras e traballadores do téxtil de Bangladesh esixen un salario de 55€ ao mes por prover a marcas como H&M, Carrefour, Zara, Levi & Strauss ou Gap; non o podemos chamar loita de clases porque iso non existen. Unha traballadora bangladeña que confecciona pantalóns para Inditex por 19€ ao mes simplemente ten unha estratificación social diferente á do propietario da empresa, Amancio Ortega que ten unha fortuna valorada en 25.000 millóns de dólares.

O esnobismo mira o seu reflexo e gusta de si mesmo, saca partido ao seu físico, viste de marca, come en restaurantes de postín e ten pasta. Son, xente guai.

A foto do mes de agosto

2010-08-31T18:36:00.005+01:00

Tres mercenarios do capital contra un traballador desarmado. A imaxe reflexa o combate desigual entre este obreiro do textil e tres policías que o rodean coas súas porras na man. As traballadoras e traballadores do textil de Bangladesh reclaman melloras salarias. Mátanse a traballar en fábricas que proven a grandes marcas como H&M, Inditex, Levi & Straus, Carrefour ou Gap e a cambio reciben un salario de 19€ ao mes! Queren mellorar a súa situación e reclaman cobrar 55€ ao mes, o sistema responde con represión.

Made in Bangladesh? NON, GRAZAS

A foto atopiena aquí.

O seu fillo de ....

2010-08-30T09:26:00.004+01:00

Os EUA teñen demostrado ao longo da súa curta historia unha capacidade ilimitada para dixerir as contradicións existentes entre a súa práctica e o seu discurso. Baixo o eslogan da democracia e da liberdade impoñen os seus intereses alí onde poden. Delano Roosvelt desenmascarou esta estratexia cando, nun arranque de sinceridade, deu a súa opinión sobre o ditador nicaragüense Somoza; "pode que sexa un fillo de puta, porén é o noso fillo de puta".

Isto mesmo pasa co actual goberno-títere de Afganistán, unha pandilla de corruptos máis preocupados polo incremento do seu patrimonio que pola situación do seu pobo. Un destes corruptos é Mohammed Zia Salehi, xefe administrativo do Consello de Seguridade Nacional e estreito colaborador do Presidente Karzai. O máis grave e vomitivo do asunto é que Salehi é un asalariado da CIA, un deses colaboradores que usan os ianquis para impoñer a súa "democracia" e "liberdade".

As chorradas de agosto

2010-08-27T09:34:00.008+01:00

Ao parecer os medios de (des)información sempre teñen problemas nos meses de verán para cubrir os seus espazos de noticias. É a oportunidade perfecta para informar cun mínimo de rigor científico e tamén xornalístico sobre certas cuestións, o problema e que non queren facer nada diso.

No seu lugar cubren os seus espazos con auténticas noticias chorras que non serían publicadas nin no xornal do meu antigo instituto. O importante e manter entretido ao público, non informado. Estes son algúns exemplos das chorradas publicadas durante este mes de agosto:

Rouban 30 ovellas e mandan ao pastor un vídeo no que practican zoofilia cunha delas Buf, isto vai ser mellor consultalo cun especialista. Hai xente que está moi, pero que moi mal.

Decomisan un chourizo caducado desde 2009 nun local de festas de Vitoria Unha auténtica reliquia histórica.

Un estudo asegura que os usuarios do iPhone teñen máis sexo que os de outros teléfonos Pois debe ser unha aplicación máis do aparato ese. Agora entendo o seu elevado prezo.

Condenado a prisión por atacar a unha pitonisa que predeciu que iría ao cárcere Pois non sería por non avisar... e a pitonisa unha auténtica crack.

Descubren unha plantación de marihuana custodiada por 10 osos Os osos contestaron o ataque da policía cun "traanqui tíííos, non pasa naaada".

Aparece a cara da Virxe nunha fonte de Pontevedra Menos mal que os da marihuana eran os osos. Está claríííísimo que esa é a cara da Virxe ou será Marilyn Manson?

Os extraterrestres poderían ser máquinas sensíbeis e non seres biolóxicos Insisto, menos mal que os da marihuana eran os osos.

Un cazador furtivo mata a un cura pensando que era un xabaríl Claaaro, co gran parecido que teñen.

Unha parella arxentina cae por un barranco ao facer o amor no seu coche Castigo divino?

Unha rata asusta aos bañistas na praia de Riazor Isto si que é un auténtico notición.

Vídeos para comprender a crise neoliberal (IX)

2010-08-25T10:43:00.003+01:00

Resulta moi pedagóxico o contido desta entrevista a Vinçen Navarro. Este profesor universitario ten escrito moito sobre a actual situación de crise e a incorrecta resposta dada ante a mesma polo goberno do Estado español. Aínda que non concordo con todo o que escribe si que suscribo o cen por cen do contido desta exposición.

Compre empregar 45 minutos do noso tempo en escoitar con atención a súa análise.

Vinçen Navarro é catedrético de Ciencias Políticas e Sociais da Universitat Pompeu Fabra. A entrevista foi realizada pola Fundació Pere Ardiaca.

500 millóns, 120 latidos

2010-08-20T09:54:00.002+01:00

O Estado español gasta, dos nosos impostos, 500 millóns de euros (ou máis) para subvencionar a industria taurina. 500 millóns de euros para torturar e matar a un animal ante o deleite dun público entregado aos seus instintos máis sádicos. No circo romano as "bestas" mataban aos homes, no circo da españolidade casposa os homes matan á "besta". As masas aplauden o espectáculo da dor e o sangue.

Din que é unha loita de dous, curiosa forma de sumar; o boi por un lado e o toureiro, rexoneador, picadores e banderilleiros por outro. Din que de non ser polas corridas o boi de lidia non existiría, menudo derroche de demagoxia. Pois nada, a facer corridas de lince ibérico, lobo e oso pardo (por poñer tres exemplos).

120 latidos por minuto son as pulsacións do animal condenado a morte cando está no seu patíbulo particular, o dobre que en estado normal. Non ten defensa, non ten último recurso. O único que ten é unha morte lenta e dolorosa amenizada por unha banda sonora de olés cantados por un animal bípedo que hai tempo que ten o seu corazón podre.

"Que lástema de bois!", dicía o bo de Castelao.

Canarias primeiro e Catalunya despois prohibiron xa esta tortura demente, agardo que pronto o resto tomemos exemplo.

Por culpa de tanta mentira protaurina hai xente que abandona espantada as prazas de touros (sen comentarios).

O conto da cigarra

2010-08-18T12:37:00.003+01:00

O mellor momento deste peliculón, "Los lunes al Sol". A verdade sobre o conto da pobre ciguarra e da formiga especuladora. Quen decide quen nace cigarra e quen nace formiga?

Para poder ver o vídeo hai que ir a páxina de youtube.

Con 7 anos basta

2010-08-13T10:04:00.005+01:00

"Non pechemos os oídos á palabra de Jesús, quen dixo: deixade que os nenos achéguense a min"

Antonio Cañizares (cardeal casposo)

Con esta cita pecha Cañizares a súa iniciativa para adiantar a idade da comunión católica aos menores de sete anos, pois como xa establecera Pío X a partir desa idade tense uso de razón e claro, para celebrar este sacramento mellor non ter aínda uso de razón (cuestión historicamente condenada polo catolicismo en particular e as relixións en xeral)

Segundo o cardeal "de cara ao que está pasando aos nenos e o ambiente tan adverso no que crecen, non temos que privalos do don de Deus". Parece que a Igrexa está consumida na impaciencia de salvar almas canto antes non vaia a ser que aos nove anos Satanás impida aos inocentes "ser o que Deus quere deles" e os deixe ser o que eles e elas queren.

O catolicismo perde clientela (por que será?) e quere impoñer as súas verdades dogmáticas canto antes. Claro que se a cuestión é "salvar almas inocentes" deberían comezar a predicar co exemplo.

Ao tempo que estes personaxes defenden retroceder 100 anos eu teño que pagar a visita do seu xefe, o Papa, a Compostela. Segundo a Xunta de Galiza o gasto será de 4 millóns de euros!! 2 millóns para pagar os gastos de retransmisión da visita e o resto para o percorrido no papamóvil desde o aeroporto até a cidade. Toma crise!

Falando de Deus...

A foto do mes de xullo

2010-08-09T17:24:00.003+01:00

En medio de nengunha parte unhas mans apuntan ao ceo, onde un neno casado intenta voar. Durante un instante a gravidade non existe.

A día de hoxe esta é a miña mellor fotografía. Foi realizada no deserto, nunha zona próxima a Jodpur, India

Outra máis para o capital

2010-07-30T10:16:00.007+01:00

"O Partido Socialista é a completa emancipación da clase traballadora, é dicir, a abolición de todas as clases sociais e a súa conversión nunha única de traballadores libres e iguas, honrados e intelixentes"

Pablo Iglesias (fundador do PSOE)

Lonxe de cumplir coas aspiracións do seu fundador o que está facendo o PSOE é facilitar a explotación da clase traballadora ao tempo que mellora as condicións de acumulación do capital. Non sei exactamente en que lugar do espazo tempo confundiron "completa emancipación" con "completa explotación".

Onte cometeron a última das súas desvergoñas, concretar as novas causas do despedimento obxectivo (indemnización de 20 días por ano, dos que 8 son subvencionados polo Estado, cun máximo de 12 mensialidades):

-Previsión de ter perdas económicas.
-Caida persistente dos ingresos.

A regulación anterior esixía ás empresas acreditar perdas económicas durante os tres anos anteriores.

Onde quedaron as promesas de que a crise non a pagaría a clase traballadora e de non abaratar o despedimento?

Viva o despedimento libre e gratuito!
Viva o mal, viva o capital!

Ensinar desde a ignorancia

2010-07-28T10:50:00.003+01:00

A Igrexa Católica impartirá, no próximo ano académico, clases de adoutrinamento sexual nos colexios relixiosos da Comunitat Valenciana. Ante nenas e nenos de 5 a 14 anos difundirá as patrañas máis rancias do catolicismo: a masturbación é un vicio ou defecto que pode convertirse en adicción, a homosexualidade é unha disfunción, a finalidade do sexo é a procreación, hai que chegar virxe ao matrimonio, ningún método anticonceptivo evita completamente a posibilidade do embarazo polo que hai que rechazalos...

Regresan ao noso tempo os dogmas anticientíficos que reprimiron a toda unha xeración, educada na autocastración e na negación dunha necesidade básica. Todas esas barbaridades están recollidas no programa Saber Amar Básico Escolar (SABE) que será impartido en clases teóricas e prácticas (non sei eu que van a practicar, o celibato porque outra cousa).

O máis grave do asunto é que todo isto vai ser subvencionado con cartos públicos, pois eses colexios relixiosos son na maioría dos casos privado-concertados polo que todas e todos financiamos os programas que imparten. E quen vai impartir a lección? Pois os máis postos no tema, os sacerdotes que de disfuncións saben moito.

Por certo, se hai algunha persoa puritana por este espazo debería saber que a abstinencia tampouco é garantía de nada, xa coñecedes a historia de María co espíritu santo...

Videos para comprender a crise neoliberal (VIII)

2010-07-26T09:24:00.006+01:00

Regreso das miñas vacacións con dúas intervencións moi clarificadoras sobre a actual situación de crise.

A primeira é do europeputado Daniel Cohn Bendit, onde critica a actuación dos gobernos europeos e da UE ante a situación de Grecia.

Na segunda Francisco Jorquera, parlamentario do BNG no Congreso do Estado, critica a rendición da democracia ante a mercadocracia por parte do goberno de ZP.

20 días de descanso

2010-07-05T09:00:00.001+01:00

Agora mesmo estou coñecendo outros mundos.

A ofensiva do capital

2010-07-02T18:16:00.002+01:00

Desde a aprobación en 1980 do Estatuto dos Traballadores moitas foron as contrareformas que modificaron a súa redación orixinal para fortalecer a posición de dominio da clase empresarial e debilitar a organización e dereitos da clase traballadora.

Todas as reformas laborais acometidas adoecen dun enfoque claramante tendencioso e interesado que evidencia o sesgo ideolóxico no que están inspiradas. Con independencia de que foran promulgadas por gobernos do PSOE ou do PP todas van orientadas a facilitar a transferencia de rendas do traballo ao capital, é dicir, o proceso de acumulación da clase capitalista e desposesión da clase traballadora. O obxetivo non é a creación de emprego senón aumentar os beneficios das empresas.

Nos anos setenta o mundo empresarial rebelouse contra as conquistas adquiridas pola clase traballadora e as potentes estruturas do estado do benesterar que limitaban o proceso de acumulación infinita do capital. Co liderazgo de políticos como Reagan e Teacher comezaron a aplicarse políticas neoliberais ditadas ao servizo das rendas do capital e dos especuladores e en perxuizo dos sectores maioritarios da poboación, as clases populares.

Para xustificar a desregulación do mundo do traballo o sistema intenta convencernos con falsidades e medias verdades de que a culpa das miserias inherentes ao propio sistema está na suposta rixidez do ordenamento laboral, no sistema de dereitos e garantías que protexen as traballadoras e traballadores dos abusos da patronal.

Difunden a través dos seus medios de comunicación (na prática de propaganda) mensaxes que transforman á vítima en verdugo e dividen á clase traballadora: a culpa é do funcionariado, dos que teñen un contrato indefinido, de quen non quere traballar por un salario miserento, de quen non é produtivo… É a estratexia do medo, quen traballa ten medo de perder o traballo e quen non traballa ten medo de non atopar emprego. Enfrontan á clase traballadora nunha rivalidade ficticia co claro obxetivo de debilitar a súa unión.

O paradigma desta estratexia son os EUA, unha sociadade que substituíu o colectivo polo individual, a cooperación pola competencia, a confianza polo medo… Todo vale na macabra carreira cara o soño americano.

O que esconden as patrañas neoliberais é a incapacidade do propio sistema para xerar emprego suficiente e de calidade para o conxunto da poboación. O desemprego non é un problema para as empresas senón unha oportunidade de presionar as condicións laborais á baixa. Canta máis elevada sexa a taxa de paro dunha sociedade e máis precarias sexan as prestacións por desemprego a clase dominante terá maior capacidade de destruír dereitos e garantías da clase traballadora: ampliar a xornada, diminuír salarios, abaratar e facilitar o despedimento, maior facilidades para contratar temporalmente…

É o que Marx definía como o Exercito Industrial de Reserva, a forza de traballo que resulta excedentaria respeto ás necesidade de acumulación do capital. Un exército de desempregadas e desempregados que son funcionais para o desenvolvemento do actual modelo produtivo, que instrumentaliza a súa desesperación para rebaixar as condicións de traballo e aumentar os beneficios da clase capitalista.

O presente e futuro das nosas condicións de vida e de traballo non van ser determinadas por unha decisión técnica ou matemática senón por unha decisión política que dependerá, como sempre, da correlación de forzas do momento. Unicamente a organización e mobilización da clase traballadora será quen de frear as reformas regresivas ditadas co único obxetivo de empeorar as nosas condición de vida e de traballo.

Debemos converternos en suxeitos activos do noso tempo e loitar contra que uns poucos acumulen o que a maioría producimos. A nosa responsabilidade histórica é converter o mundo nun lugar mellor, que teña como único obxetivo a colectivización da felicidade e non da precariedade.

Crise, que crise?

2010-06-29T09:00:00.012+01:00

A alta direción das grandes empresas non sufre os efectos da crise. Mentres millóns de mileuristas teñen que facer funambulismo para chegar a fin de mes uns poucos privilexiados reciben remuneracións millonarias.

Estes son algúns exemplos dos escandalosos salarios da alta direción no ano 2009:

-Alfredo Sáenz (Banco Santander).................................10'2 millóns de euros
-Ignacio Sánchez (Iberdrola)............................................8'3 millóns de euros
-Francisco González (BBVA)...........................................8'1 millóns de euros
-Francisco Luzón (Banco Santander).............................5'8 millóns de euros
-Matías Rodríguez Inciarte (Banco Santander)................5'3 millóns de euros
-Antonio Brufau (Repsol)..................................................4'2 millóns de euros
-Fernando Martín (Martinsa-Fadesa)................................2'6 millóns de euros

Por que o "axuste" non comeza por estes pobres millonarios?

Vencer a ideoloxía do sacrificio

2010-06-25T12:25:00.009+01:00

“Os que traballan teñen medo de perder o traballo. Os que non traballan teñen medo de non atopar nunca traballo. Quen non ten medo á fame, ten medo á comida”

Eduardo Galeano

O capitalismo salvaxe está a impoñer plans de austeridade e contrareformas laborais e sociais perxudiciais para a inmensa maioría da poboación, co único obxectivo de satisfacer as exixencias das entidades financeiras causantes da crise e garantir a acumulación do capital, de quen máis ten. Todos e todas perdemos dereitos e garantías por unha crise que non causamos mentres os actores directos saborean os seus benficios e amasan fortunas inmorais.

Para lexitimar esta desvergoña predican a ideoloxía do sacrificio e do medo. Temos que aceitar sumisamente estes retrocesos en nome do “mal menor”. Unha e outra vez repiten a mesma patraña “a cousa vai mal e podería ir peor así que hai que facer sacrificios”. O curioso é porque non fai estes sacrificios Alfredo Sáenz, conselleiro delegado do Banco Santander, que no ano 2009 cobrou 10’2 millóns de euros; ou Francisco González, presidente do BBVA, cunha remuneración de 8’1 millóns de euros, tamén en 2009.

Estamos ante unha ofensiva ideolóxica preocupada por garantir as marxes de beneficio das grandes empresas e o proceso de acumulación xenocida do capital. As condicións de vida das clases populares é sacrificada polo estatus dunha élite cada vez máis poderosa.

Para comprender esta estratexia basta con ilustrar o caso de Seat en Cataluña:

· Seat suscribiu un acordo de conxelación salarial aprobado en referendum polo 65% das traballadoras e traballadores. En 2009 os salarios permaneceron conxelados e no presente ano serán incrementados na metade da inflación.

· A cambio a factoría comprometeuse a fabricar o novo Audi Q3.

· A Generalitat de Catalunya subvenciona a fabricación do novo modelo con 300 millóns de euros.

· Francisco Javier García Sanz, presidente do Consello de Seat, obtivo unha remuneración de 9’5 millóns de euros en 2008.

· Seat presentou 4 EREs de suspensión do emprego.

O exemplo de Seat demostra como as empresas logran enormes beneficios baixo o chantaxe aos seus traballadores e traballadoras, que viven atemorizados pola constante ameaza de perder o seu posto de traballo. Este novo modelo de escravitude e dominación e calificado como exemplo de esforzo e responsabilidade.

Temos que vencer a ideoloxía do medo e do sacrificio e loitar contra este modelo de produción suicida que condena a máis de 1.000 millóns de persoas a desnutrición crónica e que destrue o planeta no que vivimos. Contra a ditadura dos mercados financieiros organización e loita sindical.

José Saramago, o compromiso

2010-06-22T11:09:00.004+01:00

As tres enfermidades do home (e da muller) actual son a incomunicación, a revolución tecnolóxica e a súa vida centrada no triunfo persoal"

José Saramago

O brillante escritor portugués deixounos moito máis que literatura. Deixo aquí unha intervención súa onde denuncia o secuestro da democracia por superestruturas que deciden sobre as nosas vidas sin ser elixidas por ninguén.

Onde está a democracia?

Como cambiou o conto!

2010-06-13T12:51:00.006+01:00

Este vídeo non ten desperdicio. Compre escoitar con atención como Pepe Blanco ataca ao PP, o acusa de querer facer o que agora está facendo o PSOE. Menudos hipócritas e mentireiros!

As declaracións son de setembro de 2008. En que momento do espazo tempo o PSOE decidiu transformarse en PP? Vendidos e cobardes!

Sete meses despois...

2010-06-07T21:04:00.003+01:00

Desta vai. Regreso á globosfera. Iso si, vai ser pouco a pouco...
c

Sete anos despois... NUNCA MÁIS

2009-11-13T16:59:00.002Z

s

Foi unha maré de morte e incompetencia contestada por unha onda de conciencia e dignidade. Sete anos depois, NUNCA MÁIS

Estou viva

2009-11-08T20:33:00.007Z

c
Non, desgrazadamente as miñas vacacións non duraron tres meses, tampouco fun secuestrada, nin casei, nin entrei nunha comuna antitecnoloxía. Tampouco estou morta, Simplemente cain na tentación do pecado capital máis antirevolucionario (e aburrido), a preguiza.

Teño que actualizar o blogue, teño que actualizar o blogue... Mañá, a próxima semana, o próximo mes... Nada. Nunca aparecía o momento. E non sei por que pero o momento é hoxe.

Aquí estou de novo para loitar contra a mediocridade, contra a tiranía do pensamento único... ou simplemente para compartir a miña realidade con quen guste.

Pechado por vacacións

2009-08-04T15:36:00.004+01:00

Ao fin chegou o momento dunha nova aventura. Ate setembro

Un e-mail de 601 euros

2009-07-24T11:38:00.004+01:00

No marco da campaña das pasadas eleccións xerais (9 de marzo de 2008) a TVG celebrou un debate entre Nuñez Feijoo, Emilio Pérez Touriño e Anxo Quintana. Ao día seguinte un diario dixital abriu unha enquisa para elixir ao gañador do citado debate. Anxo Quinatana estaba no primeiro posto e foi entón cando a maquinaria do PP comezou a funcionar, enviando o seguinte e-mail a centos de persoas:

"Hola a todos, vamos un poquillo mal y parece ser que se puede votar varias veces, pues Quintana lleva más votos que afiliados tiene su partido, así que por favor, entrad a votar y mandadle la dirección de esa página a vuestros contactos"

Ademais das estrañas deducións lóxicas que conten a mensaxe e o seu espírito pouco democrático o PP incumpriu, co seu envío, varios preceptos da Lei de Protección de Datos. Primeiro porque non informou as persoas receptoras do mail sobre a súa inclusión na súa base de datos e segundo, por non protexer os nomes e direccións electrónicas das persoas afectadas, de modo que cada receptor tiña acceso aos nomes e e-mail de cada persoa.

O resultado desta chapuza é unha multa de 601'01€

Máis información aquí

40 anos e 1 día

2009-07-23T10:13:00.003+01:00

Hai 40 anos e 1 día o ditador Francisco Franco nomeou ao seu sucesor, Juan Carlos de Borbón. Deste modo o ditador asegurábase unha vitoria, a morte definitiva da República. Hoxendía "censura" é a palabra que mellor define todo o que rodea á Casa Real.

Unicamente o diario Público recolleu a nova da efeméride. Recomendo a lectura destes dous artigos:

>>El pedazo que valió una corona
>>El rey juró lealtad a Franco y todas sus leyes

Feliz democracia!

Golpe de estado en Honduras

2009-07-05T15:00:00.002+01:00

Dignidade contra pistolas

Castelao 25 anos despois

2009-06-28T19:27:00.004+01:00

Hai 25 anos foron trasladados os restos de Castelao a Bonaval. O poder intentaba manipular os restos do político e enterrar así o nacionalismo galego. Militantes nacionalistas, entre os que estaban Anxo Quinatana e Bautista Álvarez, manifestáronse pola dignidade de Castelao e de Galiza. A narración da locutora, no que foi o seu último día de traballo, é impresionante.

Alfonso Daniel Rodríguez Castelao viuse na obriga de fuxir da súa terra e deixou ben clariño que só regresaría a unha Galiza liberada. Compañeiro somos o teu exército e non esquecemos!!

Violencia?

2009-06-28T09:26:00.004+01:00

a
O certo é que hai tempo que deixei de ler a prensa tradicional. O meu estómago impídeme dixerir a propaganda que o pensamento único difunde en forma de noticia. Xa estou farta. Medias verdades, titulares trucados, feitos descontextualizados, morbo... de todo excepto información.

Porén, a miña presencia nalgunhas redes sociais, como o feisbuc, permíteme coñecer algúns destes diparates informativos.

Publica certo xornal que estas son as "armas" supostamente incautadas aos traballadores do metal durante os días de folga:

Na foto, distribuida pola Subdelegación do Goberno, podemos contemplar estes terroríficos obxectos de violencia: parafuxos, tuercas, arandelas, unhas gafas!! E eu manifestándome tranquilamente con esta xente.

Aínda que, agora que o penso, teño unha lixeira sospeita, improbábel, mais non imposíbel. Todas estas cousas non serán ferramentas de traballo? Non será normal que un traballador na súa funda de traballo teña varias destas cousas?

Se os folguistas foran mestres cales serían as súas armas? Bolígrafos, libretas, lapiceiros, gomas...

BNG

2009-06-18T10:10:00.002+01:00

a
Discurso de Guillerme Vázquez na sesión de clausura da III Asemblea Nacional Extraordinaria do BNG. Brillante intervención.

Estresss

2009-06-11T12:25:00.002+01:00

Solidariedade coa loita do Metal

2009-06-08T13:51:00.009+01:00

--------------

Soliedariedade coa loita do Metal
Por un Convenio xusto
Martes 9 Manifestación
ás 20h, cruce de Urzaiz con Gran Vía

--------------

DOS TRABALLADORES DO METAL A TODA A CIDADANÍA

Queremos transmitirvos a nosa verdade por medio deste escrito xa que os acontecementos diarios son constantemente deformados interesadamente por algúns medios de comunicación, que tamén son empresas.

Antes de nada pedir desculpas polos trastornos que causamos nas nosas manifestacións, e sobre todo cando son disoltas de xeito brutal pola policía recaendo tamén nos cidadáns os golpes e pelotazos. Incluso os danos materiais nos negocios que por darnos acollida aos manifestantes, as súas cristaleiras son abatidas a boca xarro en diferentes lugares da cidade.

Os 23.000 traballadores do Sector do Metal na Provincia, soldadores, mecánicos, chapistas, caldereiros, electricistas, torneiros, fresadores, pintores, fontaneiros, etc, somos os pais dos mozos e mozas que andan polas rúas da cidade, somos os irmáns, primos, fillos e fillas, os amigos e amigas que coñecedes, os amigos dos vosos fillos e das vosas fillas, somos como a inmensa maioría, traballadores que cobramos sobre mil euros en oito horas, e como non chega para pagar os gastos da casa e todo o demais, moitos de nós traballa once horas ao día, e por esta razón, cando chegamos aos cincuenta anos temos diferentes lesións incurables

Todos os anos vemos falecer algún compañeiro en accidente laboral, mentres os nosos Patróns non renuncian aos seus chalets con piscinas nin aos seus barcos nin as grandes comidas nos mellores restaurantes. Eles nunca acaban probes. Moitos empresarios non cumpren a Lei que é o noso Convenio, e traen traballadores de fora pagándolles a metade do salario, porque nós debemos resultarlles caro. Esta é a verdade do Metal.

Pedimos 0,50€ de incremento por hora traballada, pero eles xa subiron mais de 3 € na mesma hora aos seus clientes. Falan de crise e aproveitan para despedir de maneira barata, mentres reciben millóns de axuda pública do diñeiro que nos pagamos como impostos. Din que xa perderon 70 Millóns de € con esta Folga, pois con este diñeiro pagarían 6 anos do incremento salarial que pedimos. Din que resultamos caros con esta crise, pero os nosos salarios son moito mais baixos e temos mais contratos precarios que en Cataluña, Madrid, Francia, Alemaña, Bélxica... Acaso nestes lugares non lles afecta a crise?

Pensa quen son os Agresores e quen os Agredidos, o noso Convenio axuda a mellorar o resto dos Convenios, por esta razón toda a Patronal quere vencernos, someternos e voltar a ter ao 70% de traballadores eventuais, despedir libremente, contratar ETTs, non pagar as horas extras obrigadas, non dar os días de descanso, e quedarse cunha parte maior dos nosos salarios. A nosa loita é por dignidade e ti sabes do que falamos.

GRAZAS

Abstención??

2009-06-07T11:05:00.007+01:00

a
Viñeta de Mauro Entrialgo
a

Empezamos... coa censura

2009-06-06T14:55:00.005+01:00

O Partido Popular non perde o tempo en poñer "las cosas como Dios manda". Por iso non permitiu a emisión do capítulo do programa a caixa negra no que analizábase a xestión do mal das vacas tolas polo (des)goberno do PP. Ao parecer non podemos ver cousas como esas xusto a semana anterior a unhas eleccións Europeas. Non vaia a ser que a xente vote en consecuencia!

Tampouco perderon o tempo en deixar a Xurxo Souto, presentador de Aberto por Reformas, na rúa. A música galega debe ser moi perigosa. "Comezan tocando a gaita e rematan berrando Galiza ceibe poder popular na Quintana" debe pensar o PP.

Desgrazadamente eu son unha anomalía do sistema, un ser pendente de domesticar que, sen razón, empéñase en ver o que non pode ser visto. Que mellor día para facelo que a xornada de reflexión?

Mercenarios da patronal

2009-05-28T14:40:00.002+01:00

Winston, o protagonista do mundo orweliano de “1984”, sinala que os mellores libros son aqueles que din o que xa sabemos. Tal vez suceda o mesmo cos artigos xornalísticos. Pode que as mellores novas sexan aquelas que contan as cousas que xa sabemos, demostrando así as nosas sospeitas.

Todas e todos sabemos quen paga as campañas do PP, porén agradécese que o tema ocupe unha portada. As empresas ingresaban as súas "donacións" en Fundescamp, fundación controlada polo PP madrileño, que posteriormente pagaba as facturas das campañas electorais de Esperanza Aguirre. Co PP xa no goberno, estas empresas "casualmente" obtiñan concesións públicas. Máis información aquí

Moving

2009-05-26T14:08:00.003+01:00

Unha canción para o optimismo. Difícil escoitala sen bailar

Vídeo oficial:

Unha boa versión:

Web oficial do artista

Insecticida democrático

2009-05-23T16:57:00.008+01:00

Viñeta de Gonzalo Rivas, publicada en GZnación

Nunca pensei que diría esta frase "menos mal que nos queda el Constitucional"

O himno inaudíbel e a democracia trucada

2009-05-22T22:12:00.005+01:00

“A súa filosofía negaba non só a validez da experiencia, se non que existira a realidade externa. A maior das herexías era o sentido común”

George Orwell [1984]

Un dos dogmas do pensamento único e que todo aquilo que evidencia as contradicións do sistema non existe. Toda manifestación realizada máis alá das marxes do politicamente correcto é silenciada sen o máis mínimo escrúpulo ou, cando o primeiro non é posíbel, criminalizada.

Seguindo este guión a TVE censurou o momento do himno español na final da Copa do Rei, así como a entrada dos monarcas no palco de “autoridades”. Nun anacronismo impropio dunha democracia formal alguén decidiu por nós o que podíamos ver e escoitar.

Ao parecer non podemos escoitar a pitada monumental que ofreceron os seareiros vascos e cataláns a “El Rey” e tampouco podemos escoitar como os asubíos silencian un himno que a poucas persoas das presentes en Mestalla representaba.

Iso si, no descanso do partido a realidade xa estaba edulcorada e TVE emite unha gravación co himno en primeiro plano e o son de ambiente silenciado, a cámara enfoca aos xogadores e a un seareiro. Os asubíos xa non existen. Imitando o mundo orweliano o Ministerio da Verdade acababa de fabricar a realidade.

Ao día seguinte a función continúa, para dotarse dunha coartada TVE despide ao seu Director de Deportes nun pobre intento de xustificar a censura como incompetencia. Aquí non pasou nada, todo foi por un “error humano”.

A prensa españolista desprega a súa artillería contra os “separatistas mal educados”. Seica o exercicio dun dereito fundamental como é a liberdade de expresión non pode rachar algo “tan importante e sagrado” como o protocolo e a educación.

Xa está ben! Acaso hai persoas intocábeis? Alguén quere redefinir os límites da liberdade de expresión? Seica nun campo de fútbol non está permitido pensar? Durante a longa noite de pedra este torneo denominábase “Copa del Generalísimo”, entón si que ninguén podía piar nin no campo nin fóra del.

Alguén ten nostalxia de tempos pasados?

Este é o momento que a TV3 e ETB non censuraron:

Definición de troll

2009-05-21T11:27:00.009+01:00

As persoas que tedes que convivir con estos seres (sería máis correcto dicir "soportar") pasaredes un bo rato con esta viñeta de Mauro Entrialgo.

Máis Benedetti

2009-05-19T14:43:00.007+01:00

Un pouco de luz nun mundo de escuridade.

>>Desaparecidos

>>Nosotros y vosotros

Ustedes cuando aman
exigen bienestar
una cama de cedro
y un colchón especial

nosotros cuando amamos
es fácil de arreglar
con sábanas qué bueno
sin sábanas da igual

ustedes cuando aman
calculan interés
y cuando se desaman
calculan otra vez

nosotros cuando amamos
es como renacer
y si nos desamamos
no la pasamos bien

ustedes cuando aman
son de otra magnitud
hay fotos chismes prensa
y el amor es un boom

nosotros cuando amamos
es un amor común
tan simple y tan sabroso
como tener salud

ustedes cuando aman
consultan el reloj
porque el tiempo que pierden
vale medio millón

nosotros cuando amamos
sin prisa y con fervor
gozamos y nos vale
barata la función

ustedes cuando aman
al analista van
él es quien dictamina
si lo hacen bien o mal

nosotros cuando amamos
sin tanta cortedad
el subconsciente piola
se pone a disfrutar

ustedes cuando aman
exigen bienestar
una cama de cedro
y un colchón especial

nosotros cuando amamos
es fácil de arreglar
con sábanas qué bueno
sin sábanas da igual.

>>Táctica y estrategia

Adeus Mario Benedetti, poeta do pobo

2009-05-18T12:00:00.008+01:00

Mario Benedetti naceu o 14 de setembro de 1920, en Paso de los Toros (Tacuarembó, Uruguai). Para a literatura naceu en 1945 con "La víspera indeleble", símbolo do comezo da xeración uruguaia do 45, "a xeración crítica". Deixounos esta pasada madrugada.

O compromiso existente na súa obra é un auténtico antídoto contra a instalación do engano, a frivolidade e a hipocrisía. A súa lección de coherencia aplícase ao político e ao social, porén concrétase na intimidade. Nacen así poemas de amor con transfondo político. Sobre esta unidade opina o autor:

"No creo que haya en esto una contradicción, porque la política es también una forma del amor (aunque no viceversa). Hay que aventar cierta mentirosa imagen que suele presentar al luchador político como un ser tan riguroso en su disciplina, que es incapaz de amar como cualquier hijo de vecina, e incluso a la hija del vecino, sobre todo si está bien de piernas e ideología. El amor no es un artículo suntuario, sino una necesidad vital del ser humano. Y no pensamos avergonzarnos de semejante realismo"

Tamén están presentes na súa obra a reivindicación do optimismo, a loita contra a tentación do precipicio, o rescate da clandestinidade de sentir (un dereito fundamental para Mario). Ademais dunha ideoloxía aceptábel é necesario obter conciencia, sensibilidade e o valor necesario para dar resposta a cada momento da realidade do modo máis lúcido e vital. É o que Benedetti denominou "a reforma anímica".

Grazas Mario polo teu compromiso e unha vida de coherencia

CHAU NÚMERO TRES

Te dejo con tu vida
tu trabajo
tu gente
con tus puestas de sol
y tus amaneceres
sembrando tu confianza
te dejo junto al mundo
derrotando imposibles
seguro sin seguro
te dejo frente al mar
descifrándote a solas
sin mi pregunta a ciegas
sin mi respuesta rota
te dejo sin mis dudas
pobres y malheridas
sin mis inmadureces
sin mi veteranía
pero tampoco creas
a pie juntillas todo
no creas nunca creas
este falso abandono
estaré donde menos
lo esperes
por ejemplo
en un árbol añoso
de oscuros cabeceos
estaré en un lejano
horizonte sin horas
en la huella del tacto
en tu sombra y mi sombra
estaré repartido
en cuatro o cinco pibes
de esos que vos mirás
y enseguida te siguen
y ojalá pueda estar
de tu sueño en la red
esperando tus ojos
y mirándote.

---

CURRICULUM

El cuento es muy sencillo
usted nace
contempla atribulado
el rojo azul del cielo
el pájaro que emigra
el torpe escarabajo
que su zapato aplastará
valiente

usted sufre
reclama por comida
y por costumbre
por obligación
llora limpio de culpas
extenuado
hasta que el sueño lo descalifica

usted ama
se transfigura y ama
por una eternidad tan provisoria
que hasta el orgullo se le vuelve tierno
y el corazón profético
se convierte en escombros

usted aprende
y usa lo aprendido
para volverse lentamente sabio
para saber que al fin el mundo es esto
en su mejor momento una nostalgia
en su peor momento un desamparo
y siempre siempre
un lío

entonces
usted muere.

---

DEFENSA DE LA ALEGRÍA

a trini

Defender la alegría como una trinchera
defenderla del escándalo y la rutina
de la miseria y los miserables
de las ausencias transitorias
y las definitivas
defender la alegría como un principio
defenderla del pasmo y las pesadillas
de los neutrales y de los neutrones
de las dulces infamias
y los graves diagnósticos

defender la alegría como una bandera
defenderla del rayo y la melancolía
de los ingenuos y de los canallas
de la retórica y los paros cardiacos
de las endemias y las academias

defender la alegía como un destino
defenderla del fuego y de los bomberos
de los suicidas y los homicidas
de las vacaciones y del agobio
de la obligación de estar alegres

defender la alegría como una certeza
defenderla del óxido y de la roña
de la famosa pátina del tiempo
del relente y del oportunismo
de los proxenetas de la risa

defender la alegría como un derecho
defenderla de dios y del invierno
de las mayúsculas y de la muerte
de los apellidos y las lástimas
del azar
y también de la alegría.

---

ME SIRVE Y NO ME SIRVE

Me sirve y no me sirve
La esperanza tan dulce,
tan pulida, tan triste,
la promesa tan leve,
no me sirve.
No me sirve tan mansa la esperanza

La rabia tan sumisa,
tan débil, tan humilde,
el furor tan prudente
no me sirve.
No me sirve
Tan sabia tanta rabia.

El grito tan exacto
si el tiempo lo permite,
alarido tan pulcro
no me sirve.
No me sirve tan bueno
Tanto trueno

El coraje tan dócil
la bravura tan chirle,
la intrepidez tan lenta
no me sirve.
No me sirve
tan fría la osadía.

Si me sirve la vida
que es vida hasta morirse,
y el corazón alerta sí me sirve.
Me sirve cuando avanza
la confianza.

Me sirve tu mirada
que es generosa y firme,
y tu silencio franco sí me sirve.
Me sirve la medida de tu vida.

Me sirve tu futuro
que es un presente libre,
y tu lucha de siempre
sí me sirve.
Me sirve tu batalla
sin medalla.

Me sirve la modestia
de tu orgullo posible,
y tu mano segura
sí me sirve.
Me sirve tu sendero,
compañero.

A importancia de saber galego,

2009-05-04T19:20:00.007+01:00

"O coñecemento sempre suma. É o coñecemento e non o descoñecemento o que nos fai libres. Só quen sabe pode escoller"

Belén Regueira

Belén Regueira é a presentadora d'O país dos ananos e foi a gañadora do Premio Mestre Mateo, 2008, á mellor comunicadora. Aquí tedes o seu discurso tras recoller o premio.

Canta razón tes!!

A foto de abril

2009-05-02T16:43:00.005+01:00

Non podo resistir a tentación de compartir algunhas fotos da miña última aventura en Marrocos.

Coa satisfación de ter acadado o cumio do Toubkal (4.165m) iniciamos o noso descenso até Imlil (1.740m). Un alto no camiño para saborear un te e unha deliciosa tortilla, ante esta impresionante panorámica.

E antes de marchar... Nunca queres marchar.

25 de Abril, SEMPRE!

2009-04-25T12:33:00.005+01:00

Hoxe rompo o meu silencio nesta bitácora para rendir o meu humilde tributo á Revolución dos Cravos. O 25 de abril de 1974 Rádio Renascença retransmite a revolucionaria canción de José Afonso, "Grándola, Vila Morena". Esta é a sinal pactada polo Movemento das Forças Armadas (MFA) para ocupar os puntos estratéxicos de Portugal. Seis horas despois, o réxime fascista de Salazar era derrubado.

O pobo portugués foi o actor principal deste proceso revolucionario.

Moi clarificador o discurso realizado hoxe por Joao Oliveira, en nome do PCP, na sesión conmemorativa do 25 de Abril na Asamblea da República portuguesa. Compre perder oito minutos escoitando a súa brillante intervención:

Quen prefira a leitura pausada deste discurso que pinche aquí

Recomendo a vosa atenta visita a esta web, con interesantes documentos de audio e video.

Procesando...

2009-04-15T18:15:00.003+01:00

Perdoade a ausencia.

Procurarei actualizar en breve esta bitácora. Agora estou procesando a miña última aventura e resistindo a unha semana con catro asembleas e só sete días.