As chorradas de agosto

Ao parecer os medios de (des)información sempre teñen problemas nos meses de verán para cubrir os seus espazos de noticias. É a oportunidade perfecta para informar cun mínimo de rigor científico e tamén xornalístico sobre certas cuestións, o problema e que non queren facer nada diso.

No seu lugar cubren os seus espazos con auténticas noticias chorras que non serían publicadas nin no xornal do meu antigo instituto. O importante e manter entretido ao público, non informado. Estes son algúns exemplos das chorradas publicadas durante este mes de agosto:

Rouban 30 ovellas e mandan ao pastor un vídeo no que practican zoofilia cunha delas Buf, isto vai ser mellor consultalo cun especialista. Hai xente que está moi, pero que moi mal.

Decomisan un chourizo caducado desde 2009 nun local de festas de Vitoria Unha auténtica reliquia histórica.

Un estudo asegura que os usuarios do iPhone teñen máis sexo que os de outros teléfonos Pois debe ser unha aplicación máis do aparato ese. Agora entendo o seu elevado prezo.

Condenado a prisión por atacar a unha pitonisa que predeciu que iría ao cárcere Pois non sería por non avisar... e a pitonisa unha auténtica crack.

Descubren unha plantación de marihuana custodiada por 10 osos Os osos contestaron o ataque da policía cun "traanqui tíííos, non pasa naaada".

Aparece a cara da Virxe nunha fonte de Pontevedra Menos mal que os da marihuana eran os osos. Está claríííísimo que esa é a cara da Virxe ou será Marilyn Manson?

Os extraterrestres poderían ser máquinas sensíbeis e non seres biolóxicos Insisto, menos mal que os da marihuana eran os osos.

Un cazador furtivo mata a un cura pensando que era un xabaríl Claaaro, co gran parecido que teñen.

Unha parella arxentina cae por un barranco ao facer o amor no seu coche Castigo divino?

Unha rata asusta aos bañistas na praia de Riazor Isto si que é un auténtico notición.

Unha pregunta idiota

Por que todas as vacas teñen nome de muller?

Despois do gran éxito "Estilaso coa mangheira", tamén coñecida como "Mira, un fodechinchos facendo o parvo"; chega unha nova entrega das feixooooadas 069. Nesta ocasión, o home que non quere debater, interesouse polo nome das vacas e a súa aguda intelixencia permitiulle detectar que, misteriosamente, todas, todas todiñas tiñan nome de muller. Que perspicaz!

Entón, orgulloso do seu descubrimento, preguntou por tal curiosidade, a resposta do dono da explotación foi contundente "Porque son todas vacas". Como quere o señorito que se chame a vaca, Manolo ou que?

"Así que isto era o campo"

Morte dragoniana

Esta semana comezou coa dramática morte de Soseki. Que quen carallo é Soseki? Canta incultura! Soseki era (que xa non é) un gato (é dicir, un bicho) propiedade de Sánchez Dragó.

Non é prato do meu gusto furgar nas feridas alleas e acostumo a respectar as penas dos demais. Porén, despois de ler o panexírico gatuno publicado o luns nas páxinas de cultura de El Mundo, non podo resistirme a facer un par de apuntamentos.

“No es fácil escribir con los ojos anegados en lágrimas. No es fácil escribir con dos comprimidos de trankimazín en el cuerpo. No es fácil escribir cuando se está sonado. No es fácil escribir con 72 horas de insoportable dolor a cuestas y sabe Dios cuántas más, o días, o semanas, o meses así, por delante. No es fácil escribir después de asomarse al horror. No es fácil escribir -dicen- después de Auschwitz. No es fácil escribir, en efecto, cuando el sentimiento de culpa nubla la inteligencia y desgarra la conciencia. No es fácil escribir cuando un ser inmensamente amado que te amaba inmensamente muere y tú has sido el instrumento involuntario de esa muerte. No es fácil escribir cuando, para hacerlo, se aprieta la tecla de encendido del ordenador y lo primero que aparece en su pantalla es la imagen de la persona que se ha ido para siempre. No es fácil escribir, en suma, cuando no se tienen ganas de vivir”

Un momentiño, un momentiño. Comparar a morte dun bicho produtor de bolas de pelo con Auschwitz é demasiado. Este non tomou dous trankimazín, tragou un frasco enteiro de tripis.

“Y yo, sin embargo, en el último instante de su vida, cuando la mano de hielo de la muerte se cernía sobre él, no supe protegerlo, no estuve a la altura de lo que las circunstancias exigían ni de la ciega confianza que había depositado en mí. Le fallé, le fallé, le fallé... ¡Dios! Rasca, cruje, duele, hiere. Nunca me he sentido tan mal”

Que dramatismo! Vai ser mellor poñer fin a tal sufrimento. Que pasou, metiches o gato na lavadora ou que?

“En el lugar donde murió -un montacargas- hemos encendido velas y unas varillas de incienso, y hemos puesto un tazón de friskies, un cuenco de agua, unas briznas de la hierba que le gustaba mordisquear y un puñado de los chicles especiales que le dábamos, a veces, como premio de su conducta, siempre intachable. Es lo que, según los budistas japoneses, hay que hacer en tales casos”

Entón foi un accidente laboral. Mira que facer traballar ao gato, menudo explotador.

Cando menos agora os ovillos de la poderán corretear tranquilos. Ou é que ninguén pensa nos ovillos de la?

Mira ti que cousa

Na vida imaxinei tal consumo!

Será esta a fin do noso mundo?

Este podería ser un bo argumento para unha película de cine de ciencia ficción, na modalidade de cine apocalíptico:

No comezo do século XXI, na fronteira entre Francia e Suíza o ser humano está a piques de embarcarse no proxecto científico máis ambicioso da súa existencia. Despois de 25 anos de duro traballo e 6 millóns de dólares investidos, esténdese a 100m de profundidade e no interior dun túnel de 27km, o chamado Gran Colisionador de Hadróns. Coa intención de comprender a orixe do universo e os misterios da materia a ciencia, foi quen de crear a máquina na que, facendo chocar protóns, recreará as forzas e condicións experimentadas unha billonésima de segundo despois do Big Bang.

Un grupo de científicos críticos alerta á humanidade da posibilidade de que o Gran Colisionador de Hadróns cree un buraco negro que devoraría a Terra e mesmo o Universo, pola contra, o Centro Europeo de Investigacións Nucleares conclúe que o experimento é completamente seguro.

TO BE CONTINUE…

Efectivamente, podería ser un bo argumento para unha desas películas nas que alguén viaxa no tempo para salvar á humanidade da súa autodestrución, unha desas películas nas que xogando a lanzar os dados todo desaparece, ou tal vez unha desas nas que un grupo minoritario de científicos opóñense ao progreso da humanidade.

En todo caso, pronto coñeceremos o desenlace. Non é ningún guión de cine. É o presente, a realidade. Este mes comezan os experimentos.

Comezou a partida…