A Reforma Laboral será derogada?

O actual Ministro de Traballo do Estado español, Valeriano Gómez, mostrou públicamente o seu rexeitamento á Reforma Laboral, participando na Folga Xeral do pasado 29 de setembro. Agora que pode, digo eu, procederá a derogar esa reforma que non quere. Ou estaremos ante un novo traidor? Claro que agora á traición chámase "realismo"

O que quere a reforma laboral III

Abstención??

a
Viñeta de Mauro Entrialgo
a

Mercenarios da patronal

Winston, o protagonista do mundo orweliano de “1984”, sinala que os mellores libros son aqueles que din o que xa sabemos. Tal vez suceda o mesmo cos artigos xornalísticos. Pode que as mellores novas sexan aquelas que contan as cousas que xa sabemos, demostrando así as nosas sospeitas.

Todas e todos sabemos quen paga as campañas do PP, porén agradécese que o tema ocupe unha portada. As empresas ingresaban as súas "donacións" en Fundescamp, fundación controlada polo PP madrileño, que posteriormente pagaba as facturas das campañas electorais de Esperanza Aguirre. Co PP xa no goberno, estas empresas "casualmente" obtiñan concesións públicas. Máis información aquí

Insecticida democrático

Viñeta de Gonzalo Rivas, publicada en GZnación



Nunca pensei que diría esta frase "menos mal que nos queda el Constitucional"

Imaxina...

>> Que no mundo existe xustiza


>> Que o chico come ao grande


>> Que a infancia sigue viva


>> Que non vende nin un exemplar


>> Que esta foi a vida anterior de Acebes


>> Que...

Felices festas?

Ilustración de Gonzalo Vilas, publicada en GZnación. Chegou a min grazas a Xabier, vía tuenti.

Sen comentarios

Tirada de Rebelión

Policía moi aplicada

“Segundo Marx, o Estado é un órgano de dominación de clase, un órgano de opresión dunha clase por outra, é a creación da orde que legaliza e afianza esa opresión.

(...) O exército permanente e a policía son os instrumentos fundamentais da forza do Poder do Estado”.

V. I. Lenin [O Estado e a Revolución, 1966]

Foi esta unha dura semana de traballo policial. Moi, moi atarefados.

>>Un. Martes 18: aplicáronse moito no desaloxo dunha familia da súa vivenda. Unha nai, a filla de trece anos e a irmá da primeira. Erre que erre en quedar na súa casa (como se fora tan malo durmir debaixo das pontes). A nai declarou que era inxusto quedar na rúa por unhas débedas do seu ex-marido (escusas, escusas). Por sorte a policía non retrocedeu ante esas chuminadas e mandou ás tres mulleres ao hospital. [Saber máis]

>>Dous. Mércores 19: estas educadas persoas de uniforme azul (como Dios manda) fixeron as nosas vidas un pouquiño máis seguras. Unha perigosa traballadora da limpeza en folga, claramente subversiva, ameazaba a nosa orde. Afortunadamente os gardiáns foron quen de reducila e confiscar as súas perigosas armas, tiras de papel!! O seu obxectivo, acadar un incremento salarial para, nun futuro próximo, ser mileurista. Como se non fora dabondo cos 735 € que xa cobran (puro vicio!). [Saber máis]

>>Tres. Xoves 20: unha manifestación de estudantes pretendía levar as súas protesta contra a reforma de Boloña ás Ramblas (que atrevemento). É querer subordinar a Universidade aos intereses empresariais e ala, a protestar (así non se pode). A policía sinalou que foi ameazada con pancartas (todo o mundo sabe o perigo que teñen estes plásticos cheos de letras). Menos mal que non se deixaron amedrentar e disolveron tal disparate. No vídeo parece que as e os manifestantes non se defenden. Non se deixen enganar pola súa actitude pasiva teñen un arma perigosísima; cerebro. [Saber máis]

>>Catro. Maaambo! O problema non era a crise? Pois nada, aquí están estes para repartir.

PD: paseime coa retranca?

Mira ti que cousa

Na vida imaxinei tal consumo!

A foto de agosto

En moitas ocasións as presas, auténtica lacra da sociedade occidental, impídennos gozar deses pequenos praceres da vida, que son, o berce da felicidade.

Nunha estrada perdida de Turquía, un fío de asfalto no medio dunha paisaxe lunar, entre Diyarbakir e Sanliurfa; decidimos facer un alto no camiño para saborear a mellor das sandías. Foi entón cando observamos isto, o ceo. Simplemente o ceo.

A foto de xullo

Desta volta si que vou caer nos tópicos do verán, non podo resistirme. Non, despois de pasar uns días no Paraíso, as Illas dos Deuses; as nosas Illas Cíes.

O título da foto é "O despertar". Cada mañá, ao saír da miña tenda, observaba esta paisaxe. Unha marabilla!!

Se a foto sabe a pouco, aquí tedes máis:

E máis (autores: participantes no Campo de Traballo 2005, última quincena):

Nota: todas as fotos foron realizadas nas Illas Cíes (Vigo - Galiza)

Un ano despois

Como ben indica Xabier, xa pasou un ano do secuestro e censura da polémica portada de "el jueves". E para celebralo... un póster coa portada da polémica, iso sí, con roupa, non vaia a ser que a censuren de novo.

Feliz aniversario!!

A foto de xuño

Supoño que na foto do mes de xuño tocaba botar man dos tópicos; Sol, praia, veraniño… Mais xa sabedes que eu son de nadar a contracorrente, así que elixín esta marabillosa gráfica, representación prefecta do sistema capitalista.

A gráfica foi elaborada polo New York Times (nada sospeitoso supoño) e mostra a evolución dos salarios das traballadoras e traballadores en comparación cos altos directivos dende 1940. Así, mentres nos anos 40 un directivo cobraba 100 veces máis que unha traballadora/or no século XXI cobra 700 veces máis!!

Quén está en crise? Quen (en)gaña coas políticas neoliberais? Basta unha simple ollada á gráfica e… sobran as palabras.

Queda claro o significado de acumulación por desposesión?

A foto de maio

Con esta imaxe inauguro unha nova sección no meu blog, onde cada mes realizarei unha entrada coa mellor foto/s do mesmo.

Sen dúbida estas son as mellores imaxes do mes de maio. Unha cultura perdida no Amazonas, que foi quen de sobrevivirnos. Sobran os motivos para xustificar a súa defensa e desconfianza fronte ao Demo que sobrevoa o seu pobo, pois é precisamente iso a causa da súa existencia.

Agardo que a cobiza e sen razón non chegue a exterminar a este pobo que unicamente quere exercer o seu dereito a existir á marxe do "noso" mundo. Bravo!!

Proponte coñecerte a ti mesmo (mesma) e terás xa un enigma.
Goethe, Fausto

A dignidade dun pobo

Unha vez máis o pobo galego deu mostra da súa dignidade e ateigou as rúas de Compostela nunha manifestación histórica polo dereito a vivirmos en galego.

Máis de 20.000 linguas azuis que desafiamos as gotas do ceo para exixir os nosos dereitos lingüísticos, que son tamén os dereitos a existir como pobo, como identidade colectiva e individual.

Só en galego, temos dereito!, Sempre en Galiza, sempre en galego!, Na Galiza, ensino en galego!...

A forza das nosas voces era tan grande que nin a prensa española foi quen de silencialas nos seus telexornais.

O madrugón do domingo e o pesado traxecto no autobús estaban plenamente xustificados.

Máis de medio millar de colectivos, de todo tipo, apoiaban a manifestación.

Música, faisas, piruletas, autocolantes, carreiras, saltos... nada faltou en Compostela.

Para rematar o discurso do Presidente d'A Mesa, Carlos Callón, nunha Quintana na que non deixaba de entrar xente.

Puño ergueito, himno galego e viva Galiza ceive!!

Nunca Máis!!

O 13 de novembro do 2002 o Prestige, buque afectado por un acusado escorameno, solicita evacuación. Ao día seguinte o buque comeza a ser remolcado, seguindo unha traxectoria errática e incompremsíbel. O 16 de novembro chegan as primeiras manchas de fuel á costa. O 19 de novembro o Prestige parte en dous e afunde a 270 km das Illas Cíes, neste momento escomeza unha nova e grande marea negra producida pola maior incompetencia e neglixencia política da historia. O 11 de marzo do 2003 ainda eran visíbeis, en fotos por satélite, manchas de fuel no mar. Mentres iso sucedía os poderes públicos censuraban a información e falseaban a verdade.

Cinco anos despois, sobran as palabras...

Morte silenciosa

O 11 de xuño de 1963 Thich Quanq Duc morría en silencio nunha rúa de Saigón, aos 66 anos de idade. Nada parece ter de especial esta noticia. Porén a cousa cambia ao saber que a forma de morrer de Thich Quanq Duc da orixe a expresión “queimarse ao bonzo”.

Thich Quanq Duc foi un monxe budista vietnamita (tamén chamados bonzos) que se inmolou até morrer nunha rúa moi transitada de Saigón. Foi o seu acto de protesta contra a opresión que sufría a relixión budista por parte da administración vietnamita, sendo o Primeiro Ministro Ngo Dinh Diem.

Mentres o seu corpo ardía, o monxe permaneceu completamente inmóbil e no máis profundo silencio.

Despois da súa morte o corpo foi cremado conforme á tradición budista. Durante a cremación o seu corazón mantívose intacto, polo que foi considerado como Santo e se procedeu ao traslado do seu corazón, como reliquia, ao Banco de Reserva do Vietnam.

Aínda que o seu acto foi repetido por outros monxes foi o máis recordado, xa que foi atestiguado por David Halberstan, reporteiro do New York Time, do seguinte xeito:

"As chamas estaban a xurdir dun ser humano. O seu corpo foi murchando de vagar, a cabeza ennegrecía, no aire había un cheiro a carne humana queimada. O home consumiuse inesperadamente rápido. Detrás de min puiden escoitar o choro dos Vietnamitas que agora estaban na entrada. Estaba sorprendido demais para chorar, confundido demais para tomar notas ou facer preguntas, desconcentrado demais como para pensar... Mentres ardía, non moveu un músculo, nin pronunciou palabra. A súa calma exterior contrastaba enormemente coa xente que se lamentaba ao seu redor".

Dende entón denomínase “queimarse ao bonzo” ao acto no cal unha persoa pon fin á súa vida rociándose o corpo con líquido inflamábel e prendéndose lume en público como forma de protesta política.

II Descenso de rápidos no río Miño

O pasado 28 de xullo, a CIG Mocidade organizou o II Descenso de rápidos en kaiak no río Miño (As Neves-Salvaterra). Desta volta xuntámonos máis de medio centenar de mozas e mozos con ganas de pasar unha xornada de emocións nun entorno natural único.

O lugar elixido para iniciar o noso trepidante descenso estaba situado uns quilómetros máis arriba d’As Neves. Antes de entrar na auga, Eduardo deu unha pequena charla ás persoas con menos experiencia. E ao fin chegou o momento agardado. Máis dunha veintena de kaiaks padexando a raia.

O Miño permite gozar de sucesivos rápidos de diferentes intensidades. Ideal para iniciarse nesta práctica deportiva. Risas, emocións, naufraxios...até abordaxes. Algún parecía ir en motora, ou non Suso? Aínda que rematou como Leonardo di Caprio no Titanic, je, je.

Despois dunhas horas de descenso, cando os brazos xa non respondían, paramos a xantar nun merendeiro á beira do río. Ummm, que boa estaba a empanada de chocos!

Unha vez repostas as forzas aínda tivemos ganas e ánimos para continuar a nosa aventura e descender até Salvaterra. Entre risas e bromas rematamos a nosa xornada ben entrada á tarde.

Desde a CIG Mocidade seguiremos a apostar por estas actividades que nos permiten, dun xeito lúdico e divertido, gozar dos espazos naturais do noso país.

Non o penses maís e móllate con nos.

A verdadeira historia dun xoguete

Atrás quedaron xa aqueles anos nos cais, as nenas e nenos construían, con poucos recursos e moita imaxinación, os seus propios xoguetes. Carros de bolas, arcos e frechas, bonecas de pano, casas de cartón...

Na actualidade, estes testigos da nosa infancia, son fabricados en serie e levan impreso maioritariamente o “made in china”.

Coñecemos unicamente unha parte da súa historia, a que nace cando mercamos o xoguete. Cal é a historia dos xoguetes da xeración futura antes de chegar as tendas das nosas cidades?

Esta é a súa historia en imaxes, retratada polo fotógrafo Michael Wolf.

Colorín colorado...