En moitas ocasións as presas, auténtica lacra da sociedade occidental, impídennos gozar deses pequenos praceres da vida, que son, o berce da felicidade.
Nunha estrada perdida de Turquía, un fío de asfalto no medio dunha paisaxe lunar, entre Diyarbakir e Sanliurfa; decidimos facer un alto no camiño para saborear a mellor das sandías. Foi entón cando observamos isto, o ceo. Simplemente o ceo.
Seguro que ti tamén fas a mesma exclamación cada vez que ves un radar novo na túa cidade, ou cando descobres ao dichoso coche radar acazapado tras unha curva (tal comando de guerra). Que será o próximo, mimetizar á policía, o garda civil semáforo? O noso cabreo aumenta cando todos estes elementos de sanción (oficialmente chamados de control) están nos lugares con menor índice de accidentes. Mira ti que cousa.
Porén, realmente é xusta a exclamación inicial? Que ten de verdade? Precisamente isto é o que quixo saber Francisco Jorquera, deputado do BNG no Congreso dos Deputados. A resposta do Goberno foi moito peor do que eu pensaba, Tráfico recada en Galiza dez veces máis do que inviste en seguridade viaria. Si, dez veces máis!!
Así, no ano 2007 a recadación por infraccións chegou aos 32.071.731 € mentres os investimentos en seguridade viaria unicamente foron do 3.100.248 €. E a cousa aínda é mais grave, xa que nos últimos anos a recadación aumentou mentres os investimentos en seguridade viaria diminuíron. Deste modo, o ano pasado recadáronse 4.748.810 € máis que no ano 2005, porén investíronse 278.202 € menos.
Queda claro porque o Goberno español fai caso omiso do acordo unánime do Parlamento Galego demandando a transferencia das competencias de tráfico e seguridade viaria. Tal e como están as cousas non queren perder este magnífico negocio. A situación é inadmisíbel. Un espolio máis do Estado sobre o noso país. E aínda temos que aturar as máxicas balanzas fiscais de Solbes, onde, segundo o Ministro, Galiza recibe do Estado máis do que achega.
Non pretendo, con este artigo, facer apoloxía da condución temeraria nin promocionar o incumprimento das normas de tráfico. Agora ben, se o que queremos é mellorar a seguridade nas nosas estradas a principal ferramenta ten que ser a mellora da rede vial, mais se o que queremos e facer caixa para recuperar os impostos que perdoamos aos ricos sigan así que van ben.
O noso país ven de acadar, en Beijin, os mellores resultados olímpicos da súa historia. As doce persoas que integran o equipo olímpico galego volven a casa con dúas medallas de ouro, dúas de prata e tres diplomas olímpicos.
A primeira medalla de ouro foi a conseguida en vela polos pontevedreses Antón Paz e Fernando Echávarri, que demostraron un dominio absoluto na categoría tornado.
Despois, a besta do morrazo, David Cal, gañaría dous metais de prata en C-1 500m e 1.000m.
Cando aínda celebrábamos a segunda prata de Cal, Carlos Pérez “Perucho” daba a sorpresa en K-2 500m, conquistando a medalla de ouro co catalán Saul Craviotto.
Compre mencionar tamén os meritorios diplomas olímpicos acadados por Xavier Gómez Noia e Iván Raña na proba de triatlón, e o de Tareixa Portela e Sonia Molanes en K-4 500m.
O deporte galego sabe a medalla, e as medallas saben a mar.
De Istanbul a Harran. Da porta entre Europa e Asia á antesala de Siria. Como sempre o mellor da viaxe son todas esas cousas imposíbeis de contar. As sensacións, os olores, as vivencias.
O regreso sempre é esgotador. Despois de doce intensos días intentando absorber todo o que pasa ao teu redor, chega a desidia da vida real, ou será da irreal? Non teño ganas de escribir, agora repaso cada foto, cada instante de tempo conxelado, para saborear a viaxe.
PD: definitivamente, vou dotarme doutro recuncho na rede para contar as miñas aventuras e desventuras no mundo, coa única intención de espertar en quen le a paixón por descubrir o instante e o mundo no que vivimos.
Non son persoa de viaxes-tipo, fabricados en serie por grandes tour operadores. Itinerarios prefabricados para que, tamén nas vacacións, todas e todos fagamos o mesmo. Sen saírnos da raia, sen improvisar.
Caravanas interminábeis, praias ateigadas, macro-concertos... Nunca fun protagonista dunha desas estampas típicas do verán. Son máis de esbozar unha aventura e definila no terreo. Día a día, paso a paso.
Agora mesmo vou camiño dos Montes Taurus (Sur de Turquía, fronteira con Siria). Seis días de travesía para descubrir este recuncho do mundo paso a paso. Despois uns días na Capadocia. Finalmente regresarei o domingo 17.
Pensei en deixar entradas programadas durante a miña ausencia, para mentir á realidade e estar cando non estou. Mais penso que sería traizoar a esencia do blog. Detido no tempo, estará este caderno, até o meu regreso.
Quen visita esta bitácora pode aproveitar para navegar por esas entradas antigas que descoñece, ou ler ese post para o que nunca hai tempo.
PD: tal vez o meu próximo proxecto sexa un blog de viaxes, tal vez.
Desta volta si que vou caer nos tópicos do verán, non podo resistirme. Non, despois de pasar uns días no Paraíso, as Illas dos Deuses; as nosas Illas Cíes.
O título da foto é "O despertar". Cada mañá, ao saír da miña tenda, observaba esta paisaxe. Unha marabilla!!
Se a foto sabe a pouco, aquí tedes máis:
E máis (autores: participantes no Campo de Traballo 2005, última quincena):
Nota: todas as fotos foron realizadas nas Illas Cíes (Vigo - Galiza)
Galiza, ano 2008, a TVG censura un spot publicitario do Festigal porque aparece unha bandeira da patria!! Si, si, no ano 2008 non é posíbel emitir un anuncio no que aparezca a bandeira galega coa estrela vermella de cinco puntas. Sorte que vivimos nunha democracia.
Terán algunha idea estes pailáns do que significa a estrela? Esta xente do PSOE non ten nada mellor que facer?
Aquí tedes o anuncio que nunca veredes na TVG-Touriño Propaganda
Como ben indica Xabier, xa pasou un ano do secuestro e censura da polémica portada de "el jueves". E para celebralo... un póster coa portada da polémica, iso sí, con roupa, non vaia a ser que a censuren de novo.
Muros, muros dos que ninguén fala. Muros de miseria, de fame de explotación. Muros de sangue, de infancias mutiladas. Muros de poder.
Muros, muros dos que ninguén fala. Muros noxentos e vergoñentos. Muros que se cravan no meu corazón. Muros que me separan dese puñado miserento de ionquis do poder, avaros insaciábeis.
“Non sería máis sinxelo que o Goberno disolver ao pobo e elixir outro novo?” Bertolt Brecht
Isto é, sen dúbida, o que pensan e demostran os dirixentes europeos.
Así, o rexeitamento do pobo irlandés ao Tratado de Lisboa non significa un NON a unha UE descaradamente neoliberal senón que é debido, como indicou a editorial de EL PAIS do 14 de xuño, ao “absurdo de someter a referendo cuestións tan complexas como as que albergan case catrocentas páxinas do documento de Lisboa”.
Queda claro, os nosos limitados cerebros son incapaces de comprender o significado dun texto que condicionará as nosas vidas, individual e colectivamente. Quen somos nós para decidir sobre o noso futuro! Esas cousas tan importantes hai que deixalas para os grandes cerebros que nos dirixen.
Claro, por iso no Estado español o Congreso decidiu, sen consultarnos, ratificar o dichoso Tratado. Seguro que os 322 parlamentarios e parlamentarias que votaron SI ao Tratado leron varias veces o texto e entenderon as bondades que os nosos limitados cerebros non comprenden. Grazas pola súa xenerosidade.
Grazas por estudar sesudamente un texto, que o pobo idiota, é incapaz de ler. Non cabe dúbida de que esas 322 persoas eran plenamente conscientes do significado do seu voto cando, sabiamente, premeron o botón do SI. Non coma nos que botaríamos ao chou, como en Irlanda, como os 6 votos en contra do BNG, ERC e IU; atrevida ignorancia!
Como non imos confiar no bo criterio de seres tan intelixentes que ven armas de destrución masiva onde nós só vemos xente, que ven hilillos de plastilina onde nós vemos a peor marea negra da nosa historia, que ven ralentización do crecemento onde nós vemos crise, que ven contención salarial onde nós vemos empobrecemento da clase traballadora, que ven modernización do mercado laboral onde nós vemos precariedade…
Supoño que na foto do mes de xuño tocaba botar man dos tópicos; Sol, praia, veraniño… Mais xa sabedes que eu son de nadar a contracorrente, así que elixín esta marabillosa gráfica, representación prefecta do sistema capitalista.
A gráfica foi elaborada polo New York Times (nada sospeitoso supoño) e mostra a evolución dos salarios das traballadoras e traballadores en comparación cos altos directivos dende 1940. Así, mentres nos anos 40 un directivo cobraba 100 veces máis que unha traballadora/or no século XXI cobra 700 veces máis!!
Quén está en crise? Quen (en)gaña coas políticas neoliberais? Basta unha simple ollada á gráfica e… sobran as palabras.
Queda claro o significado de acumulación por desposesión?
"Penso que o home do século XXI debe ser un home cunha concepción distinta, con outra escala de valores, un home que non sexa movido esencial e fundamentalmente polo diñeiro, un home que pense que existe para a fortuna unha medida distinta, no cal a intelixencia sexa a grande forza creadora"
Salvador Allende
Hoxe, 26 de xuño de 2008, é o centenario do nacemento de Salvador Allende Gossens. O Presidente do pobo, nos seus mil días de presidencia, iniciou con paso firme o camiño para devolver ao pobo, á clase traballadora, o poder usurpado, a riqueza espoliada.
Sen medo, cuspiu na cara das grandes corporacións ianquis, enriquecidas a costa da miseria das traballadoras e traballadores. Sen escusas, impulsou unha reforma agraria e un proceso de nacionalizacións cun único obxectivo: construír unha sociedade mellor ao servizo da clase traballadora.
Foi suficiente. O capital non tolerou a perda dos seus privilexios. O imperialismo ianqui non aceptou a perda da súa colonia. Sen o menor escrúpulo ergueron as súas armas de medo e traizón, contra os anhelos de xustiza do pobo.
Foi un disparo covarde e mercenario. Despois... a noite. Como ben sinala Mario Benedetti no seu poema "para matar al hombre que era un pueblo/tuvieron que quedarse sin el pueblo".
Compre escoitar o seu derradeiro discurso:
Allende, deixaches a túa semente, semente de vencer. Grazas pola túa loita e compromiso, lección de dignidade.
A historia é nosa!!
“non se deteñen os procesos sociais nin co crime, nin coa forza. A historia é nosa e fana os pobos” Salvador Allende [Derradeiro discurso]
Na inmensidade do Universo existe un diminuto planeta chamado Terra, este planeta está dominado por un animal que se autodenomina "humano".
A continuación vos presento dous excepcionais documentais, que relatan, de forma simple e rigorosa, como funciona ese peculiar planeta. Compre empregar media hora do noso tempo (un pouquiño máis) en ver ambos documentais.
Esta é "A historia das cousas" (21m) que existen nese planeta:
Nese mundo existe un lugar perdido, "A Ilha das Flores", onde non existen flores e o ser humano está detrás dos porcos.
Esta é a súa historia (11m), contada polo brasileño Jorge Alberto Furtado:
Nunha época de universal engano, dicir a verdade constitúe un acto revolucionario. George Orwel [1984]
Despois do fracaso da mal chamada Constitución Europea os estados membro puxeron en práctica o seu “Plan B”. A súa triste estratexia consistía en aprobar, máis ou menos o mesmo, baixo o nome de Tratado de Lisboa, iso si, sen sometelo a referendo algún non fora a ser que alguén dixera que non. Viva a democracia!!
Porén, Irlanda, malia as presións recibidas , someteu dito Tratado á decisión do seu pobo como obriga a súa constitución. Compre sinalar os patéticos intentos do Presidente da Comisión Europea, Durao Barroso, para impedir a celebración de dito referendo.
O pasado 12 de xuño o pobo irlandés, o único ao que se lle permitiu expresar a súa opinión, dixo NON a un proxecto que pretende reforzar unhas institucións e uns mecanismos políticos que faciliten o camiño para incidir nas reformas sociais e económicas xa iniciadas, ao ditado do modelo neoliberal.
Reformas que supoñen unha intolerábel regresión en dereitos, como ás 65 horas semanais de xornada laboral, ou os 18 meses! de reclusión das persoas inmigrantes, ambas aprobadas recentemente.
O pobo irlandés dixo NON a un proxecto patético que identifica a UE cos intereses que defenden os poderosos grupos de presión das grandes empresas transnacionais, e dá as costas as demandas do seu pobo.
Rectificar é de sabios e por iso a UE non rectifica. Agora entra en marcha o “Plan C”; infravalorar e desprestixiar o resultado manifestando que o determinante é o que diga o Primeiro Ministro irlandés, Brian Cowen, e non o resultado do referendo. Insisto, viva a democracia!!
Hai outras opcións sobre a mesa: cambiar o sistema de revisión por unanimidade pasando á aprobación por dous terzos, celebrar segundos referendos, permitir que os estados que voten non ao tratado non teñan que adoptar o seu contido ao mesmo tempo que permanecen na UE…
Todo vale, salvo aceptar a vontade que o pobo francés e holandes manifestou no ano 2005, e a que o pobo irlandés ven de expresar. Nin a intoxicación, nin a propaganda, nin a desinformación promovida polas cúpulas dirixentes foi quen de ocultar o sentir do pobo.
A distancia entre o pobo e as elites políticas da UE comeza a ser altamente alarmante. Que cada quen saque as súas propias conclusións.
"Se non existe organización, as ideas, despois do impulso inicial, van perdendo eficacia"
Che Guevara [Discurso á Xuventude Revolucionaria, 1962]
Certo é que son un pouco desastre á hora de felicitar os cumpreanos da miña xente. Nunca dou co día, ou ben chamo dez días antes quedando no absoluto ridículo, ou ben días despois alguén comenta “felicitaches a fulanita/o?” e quedo con cara de parva durante un tempo.
Porén, o de hoxe é diferente. Esta si que é unha desas datas que nunca esquezo. Hoxe, 14 de xuño, o Che cumpre 80 anos. (Aínda que algunhas versións apuntan o 14 de maio como data real do seu nacemento).
Rebelde e loitador dende a súa infancia, pouco podo dicir eu de quen, coa praxe diaria, demostrou o seu compromiso coa causa revolucionaria até as últimas consecuencias.
“Na historia da produción capitalista, a regulamentación da xornada laboral revélase como unha loita que se libra ao redor dos límites da xornada; loita librada entre o capitalista universal, é dicir, a clase capitalista, dun lado, e do outro, o obreiro universal, é dicir, a clase obreira” Karl Marx [O Capital, Tomo I, 1867]
No ano 1884 o Congreso da Federación dos Sindicatos Organizados dos EUA e Canada, adoptou a importante resolución de exixir a xornada laboral de 8 horas, pondo como data da súa entrada en vigor o 1º de maio de 1886.
Sucederíanse numerosas folgas, estímase que máis de cinco mil, e mobilizacións, co tráxico resultado de ducias de traballadores e traballadoras mortas baixo os disparos indiscriminados da policía. A represión pretendía atemorizar ao proletariado e aos seus líderes.
O 11 de novembro de 1887, os líderes obreiros Parson, Spies, Fischer e máis Engel foron executados polo único delito de dirixir, nos EUA, a loita obreira pola xornada laboral de 8 horas. O seu compañeiro Lingg xa morrera no cárcere en escuras circunstancias e Fielden e Schwab foran condenados a cadea perpetua.
Antes da súa execución, Engel sinalou: “en que consiste o meu crime? En que traballei polo estabelecemento dun sistema social onde sexa imposíbel que mentres uns amorean millóns outros caian na degradación e na miseria? Así como a auga e mais o ar son libres para todos, así a terra e as invencións dos homes de ciencia deben ser empregadas en beneficio de todos. As vosas leis están en oposición coas da natureza e mediante elas roubades ás masas o dereito á vida, á liberdade e ao benestar”.
Finalmente, o 1º Congreso da II Internacional (xullo, 1889) declarou o 1º de maio como Día da Solidariedade Internacional das/os Traballadoras/es, mediante a seguinte resolución: “unha grande manifestación internacional debe organizarse para ter lugar nunha mesma data (…) e demandar simultaneamente ás autoridades limitar a xornada laboral a 8 horas”.
Onte o Consello da UE, a Europa das liberdades, os dereitos sociais e do benestar (falacias), aprobaba despois de catro anos de negociacións, unha Directiva de Tempo de Traballo que (entre outras lindezas) amplía a xornada laboral a 65 horas semanais!! Coa covarde abstención, por certo, do Estado español.
Si, si, por moito que digan os medios de propaganda (que non de información) e o Sr. Corbacho, o Estado español non votou encontra da citada directiva. Moita palabrería barata para quedar ben de cara a galería, mais o feito foi a súa abstención na votación.
E para que non teñamos demasiado tempo libre, mediante Convenio Colectivo ou pacto entre sindicatos e patronal poderase incluso superar ese límite máximo. Ademais, a norma indica que o período de cómputo son os tres meses, o que significa que poderíase chegar a unha xornada máxima de 78 horas semanais!
Por certo, os contratos de menos de 10 semanas de duración non terán limitación algunha na xornada de traballo.
A nosa responsabilidade histórica e de clase obríganos a loitar contra esta brutal regresión. Se o capital quere a guerra terá guerra. Non permitiremos que se nos usurpen os nosos dereitos, conqueridos co sacrificio de persoas que unicamente loitaban polo que era de seu.
Con esta imaxe inauguro unha nova sección no meu blog, onde cada mes realizarei unha entrada coa mellor foto/s do mesmo.
Sen dúbida estas son as mellores imaxes do mes de maio. Unha cultura perdida no Amazonas, que foi quen de sobrevivirnos. Sobran os motivos para xustificar a súa defensa e desconfianza fronte ao Demo que sobrevoa o seu pobo, pois é precisamente iso a causa da súa existencia.
Agardo que a cobiza e sen razón non chegue a exterminar a este pobo que unicamente quere exercer o seu dereito a existir á marxe do "noso" mundo. Bravo!!
Proponte coñecerte a ti mesmo (mesma) e terás xa un enigma. Goethe, Fausto
Inicialmente este blog nace para ter un espazo propio onde colgar todos os artigos que publico na web da CIG (tanto na nova como na antiga). Porén, co tempo ven sendo algo máis.
Nesta palestra atoparás, entre outras cousas, eses mesmos artigos con contidos multimedia ou enlaces de interese. Ademais podes participar e compartir as túas opinións e inquedanzas a través dos comentarios.
Despois duns meses de inactividade (no blog) fíxenme a promesa de crear unha nova entrada (sempre e cando teña algo que contar) cada semana, coa intención de dotar a este recuncho da rede de maior dinamismo e actualidade. Ate o momento estou cumprindo.
Quen entre nesta palestra (se é que entra alguén) debe saber que isto non é máis que a miña bitácora persoal, un espazo onde exerzo o meu dereito (e deber) a ter voz propia. Unha ferramenta de acción política onde manifesto que este non é o único mundo posíbel, e moito menos o mellor.
Unha fiestra onde podes observar (en parte) o meu xeito de interpretar o mundo e de interactuar co mesmo.
Só nadando a contraconrrente é posíbel chegar á fonte
